Inzegening van de pastorietuin in Vleuten

Inleidend woord hij de inzegening van de volledig gerestaureerde pastorietuin rond de Willibrordkerk in Vleuten 13 september 2020

Het is altijd een genot om naar een mooie tuin te kijken. Het is aan de ene kant natuur en aan de andere kant menselijk inzicht en inspanning. Je zou ook kunnen zeggen: een mooi stuk samenwerking tussen God die alles schiep en de mens die naar zijn beeld geschapen is en de tuinman is
Al aan het begin van de Bijbel horen we dat de eerste mens een tuin, de hof van Eden, mocht bewonen. De eerste woning was niet in een wildernis of woestijn, maar een menselijke omgeving, bewerkte hof, herkenbaar werk van mensen, een thuis.
Een tuin herinnert ons ook aan het leven zelf, in weer en wind. Een tuin confronteert ons ook met het feit dat alles vergaat, de mooiste bloemen. Net als wijzelf.
Maar door Jezus Christus zijn we vervuld van hoop, dat we eens mogen wonen in het paradijs, een hemelse stadstuin. Onze woord ‘tuin’ is verwant met het engelse ‘town’. We zijn op weg naar de stad van God en mensen.
Zo mag ook deze pastorietuin ons vervullen van hoop omdat ze onderdeel van het mooie complex hier van de kerk heeft. Zij heeft als taak teken van hoop in de wereld te zijn voor alle mensen. Bovendien leidt deze tuin via het pad van de Broederschap van Onze Lieve Vrouw van Vleuten naar het kerkhof. We gaan van nu af dat pad gebruiken als we parochianen vergezellen bij hun laatste gang op aarde vanuit uit de kerk. Dat maakt deze tuin tot een heel bijzondere tuin. Want wij begraven onze doden in de verwachting van de opstanding. Zo moge Gods zegen deze tuin met bomen en de planten bloeien door de seizoenen en jaren. Maar dat niet alleen, moge deze hof met Gods zegen ook altijd de hoop in ons doen groeien samen met geloof en liefde. Laten we tenslotte ook niet het belang van de tuinlieden niet vergeten. Door Maria Magdalena werd Jezus eens op de eerste dag van de week, de dag van de opstanding, aangezien voor de tuinman.

Evangelielezing

Maria stond buiten bij het graf te schreien. En al schreiend boog zij zich naar het graf toe  en zag op de plaats waar Jezus’ lichaam gelegen had, twee in het wit geklede engelen zitten, een aan het hoofdeinde en een aan het voeteneinde. 
Zij spraken haar aan: “Vrouw, waarom schreit ge?” Zij antwoordde: “Zij hebben mijn Heer weggenomen en ik weet niet waar zij Hem hebben neergelegd.”  Toen zij dit gezegd had, keerde zij zich om en zag Jezus staan, maar zonder te weten dat het Jezus was. Jezus zei tot haar: “Vrouw, waarom schreit ge? Wie zoekt ge?” In de mening dat het de tuinman was, vroeg zij: “Heer, mocht gij Hem hebben weggebracht, zeg mij dan waar ge Hem hebt neergelegd, zodat ik Hem kan weghalen.”  Daarop zei Jezus tot haar: “Maria!” Zij keerde zich om en zei tot Hem in het Hebreeuws: “Rabboeni!” – wat leraar betekent. Toen sprak Jezus: “Houd mij niet vast, want Ik ben nog niet opgestegen naar mijn Vader, maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik stijg op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God.”  Maria Magdalena ging aan de leerlingen berichten dat zij de Heer gezien had, en wat Hij haar gezegd had.

Zegeningsgebed

Almachtige eeuwige God, Gij hebt deze aarde geschapen met alles daarop. Aan mensen hebt Ge de opdracht gegeven haar te onderhouden als een bloeiende tuin uit liefde voor elkaar en voor al wat leeft.
Wij vragen u: verhoor in uw goedheid ons gebed waarmee we uw zegen afsmeken over allen die deze tuin bewerken, bewandelen en bewonderen, in het bijzonder wanneer wij onze gestorven broeders en zusters vergezellen op hun laatste gang op aarde en wanneer we als gemeenschap zich verzameld bij bijeenkomsten en vieringen in de lucht. Dat allen U voortdurend als het hoogste goed erkennen en in oprechte liefde met elkaar omgaan als broeders en zusters in Jezus Christus, onze Heer. Amen

hierna volgt de besprenkeling van de tuin met inbegrip van de aanwezigen (die vanwege de corona niet zelf besprenkeld kunnen worden)

In the wake of the Woke

Cynical theories

Since Galileo’s discovery that the sun does not revolve around the earth, but the earth around the sun, it has become clear that we cannot completey trust our own perception, our own eyes. Reality is different from what we see and think. It has taken ages for this realization to reach everyone. Meanwhile, Galileo’s discovery spurred scholars to research and experiment in all sectors. They realized that not only the macrocosm, but the whole reality is different from the everyday experience.
Because there was nothing to find solid ground underfoot. Rene Descartes found this certainty when he stated: “I think therefore I am”. This is at the very beginning of what we call modern times, the Enlightenment.
In the mid-20th century, scholars began to question this concept. Is the knowledge of reality as we know it on the basis of research and experiment really reality? Is our so called knowing not affected by factors of which we are not aware. The French philosopher Michael Foucault came to the conclusion that our knowing and science are a form of the exercise of power. Knowledge is power. Not just about things, but also about people. So we didn’t just ask more questions about reality, as we did during the modern era. Our way of knowing reality also came under criticism. Uncertainty squared. The also French thinker Jacques Derrida went a step further. In fact, our knowledge of reality was not real factual knowledge, but a discussion that was not about reality itself, but consisted of words in a linguistic context. This philosophical direction is therefore called Postmodern.
Helen Pluckrose and James Lindsay explain in their Cynical Theories how these changes in approach and knowledge of reality have led to theories and activism such as the Woke-movement, the Social Justice warfare, intersectionality and identity politics that are causing a lot of commotion and conflict in our time, starting at the universities, but gradually throughout society, especially in America, but also in Europe. Modernity and liberal values are questioned and replaced by the new Theories. These Theories have in common that they criticize everything, but do not tolerate any form of criticism themselves. They all have this trait in common, be it the postcolonial theory, the queer theory, the critical race theory and intersectionality, the gender studies, or the disability and fat studies.
How is it possible that this school of thought that questions everything is so convinced that it is right that it resist itself any form of critical approach? Why is het so dogmatic, quasi religious? Because they replace the Cartesian “I think, therefore I am” with a new position amidst all the uncertainty about our knowing reality. Those who suffer, the minorities, have the knowledge of reality, because when you suffer, you are. You know for sure and that gives you the right to speak up. Because of that suffering or victimization, you are a part of those who have the same skin color or social disadvantage, gender or disability. This knowledge is therefore mainly linked to a group. Humans as an individual fades into the background. Just like the universal humankind. It is precisely these two sides of human existence that have been discovered by liberalism and presupposed as inalienably inherent to every human and society.
Pluckrose and James Lindsay do not deny that there is racism, discrimination and misunderstanding that must be combated. They do not deny that there are people who fall between the cracks, as with the sex division into male and female. But they show that the Social Justice warfare does not offer a solution on those points, but actually exacerbates the matter.
The authors defend the science that since the Enlightenment has been based on agreement of knowledge and fact through never-ending research. And democratic politics that is based on constant checks and balances.
Cynical Theories has a clear content and structure. The book is a consolation for all who feel uncomfortable with the manifestations of Social Justice in universities, in politics, society, in the media and in language. It is a welcome plea for common sense and liberal values like freedom includng freedom of speech and equality.

Martin Los
Cynical Theories, (c) 2020 Helen Pluckrose and James Lindsay. Pitchstone Publishing 351 p.