In liefde gedenken en verbonden blijven

Preek tijdens de eucharistie b.g.v. de gedachtenis van de overledenen in onze parochie in het afgelopen jaar

“Wees niet bedroefd zoals de mensen die geen hoop hebben” horen we Paulus zeggen tot de gelovigen in Thessaloniki 1).
Onze eerste reactie is misschien: hoe kan hij nou zoiets zeggen? Wij voelen allemaal de tranen opwellen bij de gedachte aan onze dierbare overledenen die nog maar zo kort geleden gestorven zijn. Droefheid hoort tot bij verlies en gemis? Ja, dat is zo. Vandaag delen we zelfs in elkaars verdriet om te laten zien dat we niet de enigen zijn die tranen in de ogen hebben en pijn in ons hart voelen. Dat verlicht. Want door ons verdriet voelen we ons soms afgezonderd van de wereld om ons heen en lopen verloren rond. Maar we herkennen hier lotgenoten. We zijn níet alleen.
Paulus bedoelt niet dat we geen droefheid zouden mogen voelen, maar dat we niet de hoop moeten verliezen. Hoop dat onze gestorvenen niet voorgoed verdwenen zijn in een zwart gat. Hoop dat zij nu bij God zijn en dat Jezus Christus door zijn dood en verrijzenis hen heeft meegevoerd naar de hemel. Zijn Pasen is ook hun Pasen geworden.
Heeft Jezus niet gezegd: “Ik ga heen om een plaats voor jullie te bereiden en als ik dat gedaan heb, kom ik terug om jullie op te nemen bij mij, opdat ook jullie mogen zijn waar ik ben”? 2)  Die belofte geldt niet alleen voor ons die nu leven. Ze geldt ook en allereerst voor onze gestorvenen. Wij bewaren hen in ons hart. We blijven innig verbonden met ze. De hemel is het hart van God waarin Hij hen voor ons bewaart. Zijn schatkamer waar geen onheil hen kan deren; waar zij in vrede zijn in afwachting van de dag waarop Gods rijk aanbreekt.
Die hoop moet ons verdriet verzachten zoals we ons in de kou warmen aan een houtvuur. Laten we door het geloof die hoop levend houden. Die hoop is ook een grote steun om onze band met onze overledenen te onderhouden. Want we blijven met elkaar verbonden. Een mens die sterft is geen ding dat het niet meer doet. Iedere mens is een persoon met een naam en een gezicht zonder wie we ons leven niet kunnen denken. Die door de herinneringen, de woorden en de daden en gebeurtenissen, ons blijven vergezellen en tot ons blijven spreken.
Daarom is het goed om die band te onderhouden. Door een foto in de kamer, door een bloemetje, een kaarsje, door met elkaar over hen te blijven spreken en verhalen te vertellen, door ons te laten bemoedigen door hun voorbeeld, en door dagelijks hen aan God in gebed op te dragen. Zij leven voor God, laten we ook op een nieuwe manier blijven leven voor onszelf.
Het geloof van de kerk en de liturgie wil ons daarbij helpen. Door haar gebed. In het bijzonder in de eucharistie. Zij is “bron en hoogtepunt van christelijk leven”, ook in onze omgang met onze overledenen. In de eucharistie komt Jezus Christus telkens op ons toe als de levende Heer die door zijn liefde voor ons de dood heeft overwonnen. Zoals Hij eens zal komen en de doden zullen verrijzen, om allen levenden en doden met zich mee te voeren, zo komt Hij nu al op ons toe in de eucharistie. We zien als het ware de hemel openstaan met alle engelen en gelovigen die ons zijn voorgegaan rondom het Lam van God dat wegneemt de zonden der wereld. Zo mogen we in gedachten en geloof ook onze overleden broeders en zusters in de hemel rondom de Heer verenigd zien. En als Hij ons in de communie zijn lichaam schenkt, schenkt Hij ons daardoor ook de gemeenschap met onze gestorvenen. Juist de eucharistie is een buitengewoon troostvol middel om de band met hen die gestorven zijn en die we blijven beminnen, te onderhouden.
“Weest niet bedroefd zoals degenen die geen hoop hebben”. Laten we de hoop in ons koesteren en aanwakkeren. Ze helpt ons niet alleen de moed niet te verliezen, maar ze versterkt ook de band met onze gestorven en met allen die leven vanuit de hoop. Amen

Martin Los
Schriftlezingen in deze Mis voor de gestorvenen van het afgelopen jaar
1) 1e lezing: I Thessalonicenzen 4:13-18
2) Evangelie: Johannes 14:1-7
afbeelding: na afloop van de eucharistie volgde het bezoek aan het kerkhof en de graven. Op elk graf werd een witte chysant gelegd



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.