Over eeuwig leven gesproken

Preek op de 4 Paaszondag in Mariakerk en Willibrordkerk op 12 mei 2019

“Ik geef hen eeuwig leven. Zij zullen in eeuwigheid niet verloren gaan. En niemand zal ze van Mij wegroven”. 1)
Lieve zusters en broeders, de grootste gave die God ons gegeven heeft, is het leven zelf. Het is het kostbaarste wat we bezitten. We kunnen onszelf niet voorstellen zonder dat leven. Maar onze menselijke natuur vertelt ons dat we sterfelijke, voorbijgaande mensen zijn. Daarom is er ook het verlangen om leven door te geven, zodat volgende generaties kunnen genieten van hun leven. Dat geboren worden, is een groot wonder. Het is mooi als we jonge mensen hun kind liefdevol in de armen zien houden. We gedenken op deze moederdag met ontroering dat we allemaal uit een moeder geboren zijn. We danken hen om alles wat ze ons aan zorg en liefde hebben gegeven. Tegelijk zijn we ons bewust van de kinderwens van ouders die niet vervuld is. Maar het stemt hoe dan ook tragisch dat elk mensenleven eindig is. We geven met het leven ook de eindigheid ervan door. Een machteloze strijd tegen de klok.
Wat is het dan een voorrecht dat we Jezus Christus mogen kennen. Hij heeft door zijn kruis en verrijzenis de dood overwonnen. Dat is een heel ander  verhaal dan onze menselijke natuur ons ingeeft. Het staat eigenlijk haaks op onze eigen beleving van de werkelijkheid. Te mooi om waar te zijn. Maar Jezus zelf komt op ons toe als de Goede Herder die zegt: “Ik geef hen eeuwig leven. Zij zullen in eeuwigheid niet verloren gaan. En niemand zal ze van Mij wegroven”.
Waarom zou je eigenlijk dat eeuwig leven willen? Is dit leven niet genoeg? Hebben veel ouderen niet het gevoel dat ze eigenlijk alles al gezien hebben. Een groeiend aantal verzucht dat hun leven eigenlijk wel voltooid is en dat het wat hen wel voorbij mag zijn. Als je het gewone leven op een gegeven moment wel hebt gezien, waarom zou je dan nog eeuwig leven wensen? Sommigen vrezen dat zo’n leven wel eindeloos saai moet zijn. Eerder een hel van saaiheid dan een hemel van verwondering en vreugde..
Toch zien we dan één heel belangrijk ding over het hoofd. Dat wij een persoon zijn. Een mens met een naam en een gezicht. Als ons leven ten onder zou gaan, gaat ook onze persoon ten onder, dus degene aan wie God het leven heeft gegeven.  God wil niet dat onze persoon ten onder gaat. Hij heeft ons in het leven geroepen om Hem te kennen. Als Jezus zegt: “Ik geef hen het eeuwige leven” dan doelt hij erop dat wij in Hem God mogen kennen, as Degene die ons kent, beter dan wijzelf. Dat door Hem de gemeenschap tussen God en mens hersteld wordt. Op een andere plaats zegt Jezus: “Dit is het eeuwige leven, Vader, dat zij U kennen, en Mij die u gezonden hebt”. 2)
Eeuwig leven is dus dit leven, ons leven, niet meer omringd door de dood, maar door God die in Jezus christus een menselijk gelaat heeft gekregen dat ons aanziet.
Het moderne levensgevoel van veel mensen is dat wij voortdurend op ons zelf teruggeworpen zijn. Dat we het middelpunt zijn van ons eigen leven en dat we alleen zeker zijn van onze eigen gevoelens en waarnemingen en ervaring. We vormen allemaal een eigen eiland in de zee van mensen. Door die nadruk op onszelf voelen we ons in de eerste plaats verschillend van anderen. Hoe verschillender, hoe unieker we zelf zijn. Door dat verschil voelen we ons eigenlijk gescheiden van elkaar. Eenzaamheid tref je niet alleen aan onder ouderen die alleen zijn en weinig contacten hebben. Eenzaamheid is ook een modern levensgevoel in alle generaties, ook onder jongeren.
Het is waar dat we als mensen allemaal van elkaar verschillen. Daar is mooi. Maar waarom zou dat verschil tot scheiding tussen ons moeten leiden, in alle sectoren van het leven? Waarom zouden we elkaar als concurrenten zien? In de heftige discussies over de identiteit ligt ook alle nadruk op verschil als scheiding. Het werkt als een splijtzwam. Door verschil kunnen we elkaar juist verrijken en aanvullen. Leven zoals het door God, de gever van alle leven bedoeld is, is leven in gemeenschap met elkaar.
Jezus geeft ons deel aan de volmaakte gemeenschap van God, de Vader, en de Zoon en de Heilige Geest. De gemeenschap van volmaakte liefde. Door het geloof in Jezus hoeven we ons nooit meer eenzaam te voelen of eenzaam te zijn, ook al zijn we soms alleen.
De apostelen en de eerste christenen – we hoorden er over in de Handelingen 3) – maakten furore met de verkondiging van het eeuwige leven door het kruis en de verrijzenis van Jezus. Zij verkondigden dat wij, mensen, deel mogen hebben aan de volmaakte gemeenschap van God. En ze beleefden dat ook met elkaar. Ze waren er vol van. Zo praktiseerden ze zelf ook wat ze preekten. Een leven waarover dood en eindigheid niet het laatste woord hebben, omdat onze persoon in de gemeenschap met God altijd blijft bestaan. Een leven vol liefde.
Johannes de apostel ziet het in een visioen voor zich: de hele gemeenschap van mensen die niemand tellen kan. “Allen die gewassen zijn in het bloed van het Lam” die gereinigd zijn van zonde en dood door het geloof in Jezus. 4)
Lieve broeders, wij mogen beeld zijn als geloofsgemeenschap van die gemeenschap van God en mensen. We mogen dit vieren in de liturgie van de kerk. Laten we Gods lof zingen, laten we Jezus navolgen, laten we elkaar verrijken en aanvullen. Laten we zo zorgen voor een geest waarin jonge mensen zich geroepen weten God en zijn kerk te dienen in de ambten en bedieningen. Laten we aandringen op de Heilige Geest dat we weer visionaire gelovigen worden die het leven voor zich zien in het perspectief van het rijk van God en het eeuwige leven. Vergeet niet Jezus’ woorden: Ik geef hen eeuwig leven. Zij zullen in eeuwigheid niet verloren gaan. En niemand zal ze van Mij wegroven”. En gedenken we naast onze lieve aardse moeder ook Maria, de moeder van alle gelovigen, die ons door haar voorspraak bewaart bij het geheim van het eeuwige leven. Eren we haar met een hartelijke Wees Gegroet, Maria…..Amen

(c) Martin Los
1) Evangelielezing van deze zondag van de Goede Herder: Johannes 10:27-30
2) Johannes 17:3
3) 2e lezing: Openbaring van Johannes 7:9,14b-17
4) 1e lezing: Handelingen der Apostelen 13:14,43-52
5) afbeelding Mozaïek in de kerk van H. Petrus in Galli cantu te Ravenna



De waarheid spreekt voor zichzelf

Korte preek op Palmzondag 2019 Mariakerk en Willibrordkerk

“Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen”1) is één van de laatste woorden van Jezus voor zijn dood.
Lieve zusters en broeders, in het lijdensverhaal van onze Heer Jezus horen en zien we in korte tijd heel veel verschillende personen reageren op zijn arrestatie, zijn veroordeling en kruisiging. Pilatus, de Romeinse stadhouder, Herodes, de koning, religieuze leiders en soldaten, het volk en zelfs medeveroordeelde misdadigers aan het kruis”. Er zijn mensen bij die valse beschuldigen tegen Jezus inbrengen. Fakenews,  de waarheid verdraaien, is niet alleen iets van onze tijd. Het doel heiligt immers de middelen als het zo uitkomt.
Hoe kan Jezus zich verweren tegenover die valse beschuldigingen, anders dan zichzelf te zijn en te zwijgen als de waarheid die voor zich spreekt. Hoe kan hij zich verweren tegenover alle spot en hoon, anders dan waardig te blijven en geen onderdeel te worden van dit hele onwaardige, beschamende, onmenselijke gedoe.
Jezus staat moederziel alleen, schijnbaar een speelbal in de handen van de machten, en als een hete aardappel die wordt doorgegeven, want hij blijkt onschuldig. Maar hij weet dat God zijn getuige is. De Vader die Hem de wereld ingezonden heeft om de mensen Gods liefde te tonen. Hij weet dat hij nu op het punt staat zijn liefde te tonen tot het uiterste toe: dat hij zelfs zijn leven er voor over had om de mensen terug te brengen bij God. “Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen”.
Het lijdensverhaal van onze Heer Jezus kunnen we zeker aanhoren als een aanklacht tegen de valsheid van mensen, hun wreedheid, hun omkoopbaarheid, hun leedvermaak om weerloze mensen, kortom het kwaad waartoe mensen in staat zijn.
Toch is dat niet de reden waarom dit alles opgeschreven is door de Evangelisten en tot op vandaag in de kerk wordt voorgelezen in de Goede Week. De reden is dat Jezus vrijwillig zijn lijden op zich nam om te laten aan heel de wereld dat Gods liefde groter is dan de macht van het kwade. ‘Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen”.
Voor allen die geloven in Jezus als de Zoon van God – juist door het offer van zijn leven voor heel de wereld – is het lijden en sterven van Jezus niet het einde van alle hoop op een betere wereld. Het is het begin van een leven waarover het kwade en de dood niet meer het laatste woord hebben. Dat is de waarheid waar Jezus voor staat. Ze lijkt kwetsbaar, maar ze is onoverwinnelijke als het licht. Het is de boodschap dat de liefde van God overwint. Dat het lijden en sterven van onze Heer ons de vergeving van zonde en het eeuwige leven schenkt. Dat we door geloof, hoop en liefde delen in de overwinning van Jezus. Dat we kracht ontvangen om zelf ‘nee’ te zeggen tegen kwaad en onrecht. Dat we niet meehuilen met de wolven in het bos. We zijn de schapen die luisteren naar de stem van de Goede Herder. Dat we bereid zijn zelf ons kruis te dragen in het voetspoor van Jezus. Mogen we zelf ook de kracht vinden om op de moeilijke momenten te bidden: “Vader, vergeef hun want zij weten niet wat zij doen”. Daar wordt de wereld overwonnen. Daar blijkt de macht van de gekruisigde. Daar straatl de waarheid, kwetsbaar en eeuwig. Daar breekt een nieuwe wereld zich baan. Amen

(c) Martin Los

1) Lijdensverhaal volgens Lucas 22 en 23 dat dit jaar gelezen wordt in de Mis van Palmzondag

Afbeelding: 1e kruiswegstatie Mariakerk De Meern: Jezus voor Pilatus