Om kwart over negen \u2018s morgens kwam Rienk aan op het station van het West-Brabantse stadje.
\nDaar zou hij worden opgehaald door iemand van de kerk.
\nAls enige stapte hij uit de trein. Op het perron stond een man te wachten.
\nDat moest de chauffeur zijn.
\nHet gezicht van de man vertoonde de zelfverzekerdheid van iemand die de buit niet kan ontgaan.
\nRienk schikte zich naar zijn lot en liep met een dankbare blik op de wachtende man toe.
\n\u201cBent u de chauffeur die me op zou komen halen?” vroeg hij zo belangstellend mogelijk hoewel er geen twijfel mogelijk was: \u201cIk ben Rienk Troost. Fijn dat u gekomen bent om mij op te halen!\u201d
\n\u201cWouters\u201d zei de man vriendelijk en vastberaden. Hij stelde zich voor als ouderling van de kerk waar Rienk die morgen op proef zou voorgaan.
\nHij keek op zijn horloge en zei: \u201czullen we dan maar gaan?\u201d<\/p>\n
Bij de uitgang stond een bestelauto van het merk Citroen 2cv met de bekende cabine van golfplaat
\n\u201cAls u even wacht\u201d zei de gastheer terwijl hij het portier aan de kant van de passagier opendeed.
\nHij begon meteen allerlei spullen te verwijderen die op de zitplaats en de rubbermat op de vloer lagen.
\nHij was kennelijk in grote haast van huis gegaan.
\nDit oponthoud en deze gehaaste gebaren pasten natuurlijk niet in het protocol van een geolied welkom.
\nMaar Rienk vond het wel prettig.
\nHij ging voor het eerst ergens uit preken, en voelde zich onzeker. De onverwachte onbeholpenheid van zijn gastheer stelde hem gerust, dat hij vandaag niet de enige was die zich soms ongemakkelijk voelde.
\nDe hele ruimte van de bestelauto was bezaaid met folders en restanten van kartonnen dozen.
\nHij begon zich steeds meer op zijn gemak te voelen in deze komisch aandoende situatie.<\/p>\n
\u201cIk heb tot gisteravond laat gewerkt\u201dzei de man verontschuldigend toen ze waren ingestapt.
\n\u201cWat voor beroep hebt u dan?\u201d vroeg Rienk welwillend terwijl de man zijn auto startte
\n\u201cIk ben slijter\u201d
\n\u201cSlijter? Nou, dat is ook toevallig! Dan mag ik u feliciteren\u201d zei Rienk opgewekt.
\nOp datzelfde moment realiseerde hij zich dat de slijter natuurlijk geen idee had waarover hij het had. Het was zelfs niet ondenkbaar dat de man zijn opmerking helemaal verkeerd zou opvatten. Alsof Rienk suggereerde dat de ouderling gemakkelijk toegang had tot gratis alcoholische dranken.
\nDe man keek hem van opzij inderdaad even niet begrijpend aan. Maar aan het vraagteken op zijn gezicht zag Rienk dat hij hem het voordeel van de twijfel gunde.
\n\u201cU dacht misschien dat ik bedoel dat u altijd bier en wijn kunt drinken? Nee, hoor. Ik bedoel iets heel anders. Ik wil liever nu nog niets verklappen. Tijdens de kerkdienst hoort u wel waarom de slijter boft\u201d.<\/p>\n
Verlegenheid vulde de hele auto. Gelukkig kwamen ze op dat moment aan bij de kerk.
\nDe ouderling zou wel denken dat ze vandaag een hele vreemde vogel in hun kerk hadden.
\nEr was een speciale parkeerplaats voor de \u201cpredikant\u201d waar de chauffeur zijn bestelauto neerzette want de andere plaatsen waren al bezet.
\nToen ze uitgestapt waren zag Rienk op de zijkant van de auto Slijterij Wouters staan.
\nHij glimlachte er bij zichzelf om: op de plaats die gereserveerd was voor de predikant stond de auto van een slijterij.<\/p>\n
Met de chauffeur, tevens ouderling en slijter, kwam hij de kerkenraadskamer binnen.
\nDe al aanwezige kerkenraadsleden gaven hem een hand. Hij voelde zich bekeken ondanks hun tamelijk vriendelijke blikken.
\nRienk Troost was afgestudeerd in de theologie. Nu was hij nog op zoek naar een passende gemeente. En het was ook nog een vraag of gemeentepredikant zijn echt iets voor hem was.
\nMisschien lag zijn toekomst straks te midden van deze mensen. Maar misschien ook helemaal niet.
\nSommige gemeenten nodigden kandidaten voor het predikantschap uit om op zondag voor te gaan omdat ze vacant waren en serieus belangstelling hadden. Anderen waren er alleen op uit om die bepaalde zondag voorzien te zijn van een voorganger te hebben die de preek hield
\nRienk was \u201cop zicht\u201d maar zelfs dat wist hij niet zeker. Misschien was men al met een andere kandidaat in gesprek. Soms was men al bijna tot een akkoord gekomen zonder dat je dat wist.<\/p>\n
Rienk preekte die morgen over de \u201cschenker en de bakker\u201d. De basis voor zijn preek vormde het mooie verhaal in het eerste bijbelboek Genesis.
\nIn de gevangenis waar de Hebreeuwse jongeman, Jozef, zoon van Jacob, zich bevindt , zijn twee belangrijke personen van het Egyptische hof opgesloten. Het zijn de chefbakker en opperschenker van de Farao. Ze zijn beide in hechtenis genomen vanwege de verdenking dat \u00e9\u00e9n van hen de Farao had willen vergiftigen.
\nZe hebben beiden een droom en leggen die aan Jozef voor. Jozef legt hen de dromen uit.
\nDe betekenis van de droom van de schenker blijkt dat de schenker vrijuit zal gaan. En de droom van de bakker betekent dat de bakker ter dood veroordeeld zal worden.
\nRienk legde in de preek een verbinding van het verhaal van de schenker en de bakker naar Jezus en het laatste Avondmaal. Brood en wijn staan daarin ook centraal. En dat de dood van de \u00e9\u00e9n het brood voor de ander is.
\nHij vond het zelf een hele vondst. Maar of de hoorders in de kerk ook onder de indruk waren, viel te betwijfelen.
\nNa afloop groeten de kerkenraadsleden hem beleefd terwijl ze hun jas van de kapstok pakten Ze hadden allemaal opvallend haast om thuis op tijd op de koffie te komen.<\/p>\n
Ook Wouters nam afscheid van Rienk. Zou de slijter nog terugkomen op hun gesprekje in de auto op weg van station naar kerk? Hij vond het vervelend om er zelf op terug te komen. Misschien was de man zijn grapje over de schenker die bofte, allang vergeten.
\n\u201cIk wens u nog een goede dag verder” zei de man. “En mocht u nog eens hier komen preken, dan haal ik u weer op. Het komt voor de bakker\u201d.
\nRienk had moeite zijn lachen te bedwingen. \u201cVoor de bakker\u201d. Zei de slijter\/schenker dat nou opzettelijk of was het dom toeval?
\nIn beide gevallen was het hilarisch. Rienk tracteerde zichzelf op de eerste mogelijkheid. Dan had hij toch nog \u00e9\u00e9n reactie op zijn preek gekregen. Een aai over de bol die hij toch een beetje gemist had.<\/p>\n
Direct na afloop van de kerkdienst stond weer een andere chauffeur klaar om hem op te halen. Ditmaal was het een lid van de gemeente waar hij \u2019s middags mocht voorgaan en preken.
\nHet liep tegen de lunch. De man, een boer uit een plaats twintig kilometer verderop, was geen man van veel woorden. Hij beantwoordde beleeft de vragen die Rienk hem onderweg stelde. Maar er vielen telkens lange stiltes.
\nRienk vond dat niet erg, want de ervaringen van die morgen gingen nog door hem heen: \u201czouden ze de preek wel begrepen hebben? Wat hield de mensen hier eigenlijk bezig? Wat speelde de organist traag\u2026\u2026\u2026\u2026.\u201d<\/p>\n
Ze gingen de boerderij in. Omdat het zondag was werd er niet in de keuken gegeten, maar in de mooie kamer. De tafel was al gedekt.
\nHij maakte kennis met de boerin en met de drie kinderen, allemaal in de lagere school leeftijd.
\nDe boer nodigde hem meteen uit om aan tafel plaats te nemen. De plaats aan het hoofd van de tafel was voor Rienk als eregast gereserveerd.
\nHij vroeg zich af hoe de kinderen dat zouden ervaren. Want in hun ogen zat hij natuurlijk op de plaats van hun vader. Maar hij protesteerde niet uit vrees dat hij het gezag van de vader door een andere plaats te verlangen pas echt zou ondermijnen.<\/p>\n
Toen ze allemaal zaten, viel er een korte stilte. De boer zocht duidelijk naar woorden.
\nHij kuchte een keer. Hij voelde de spanning toenemen. Toen zei de boer: \u201cWilt u met ons bidden? Want \u2026eh\u2026ik kan het niet zo goed\u201d.
\nZijn verzoek op zich overviel Rienk niet. Voorgaan in gebed in een gastgezin had hij nog nooit gedaan. Maar toen hij nog een kind was vroeg zijn vader precies hetzelfde aan een bevriende dominee die bij hen logeerde. Rienks vader kon best bidden, maar hij uit respect vroeg hij geestelijke die een paar dagen bij hen in huis was, voor het eten te bidden.<\/p>\n
Niet de vraag overviel hem, maar de toevoeging: \u201cwant ik kan het niet zo goed\u201d.
\nDaarmee deed die vader zich tekort. Dat irriteerde Rienk een beetje. Hij voelde zich een lastig parket gezet.
\nHij wist zeker dat de goede man als een gereformeerde huisvader aan tafel altijd begon met gebed.
\nNatuurlijk wilde hij als gast wel bidden voor het eten, maar hij wilde niet dat de kinderen door zijn bidden het idee zouden krijgen dat je om \u201cgoed\u201d te kunnen bidden gestudeerd moet hebben. Of dat je tot een bepaalde kaste van geestelijken zou moeten behoren.
\nWat moest hij doen?
\nWeigeren was geen optie, maar gewoon gehoor geven betekende in zijn ogen verraad aan de man, de kinderen en vooral zichzelf.<\/p>\n
Op dat moment kreeg Rienk een inval.
\n\u201cMet genoegen. Dank u. Dat wil ik graag doen\u201dzei hij
\nHij vouwde zijn handen en sloot zijn ogen.
\nHij bad het gebedje dat zijn ouders hem als kind hadden geleerd te bidden voor het eten.
\nHeel bewust zei hij: \u201cHere, zegen deze spijze. Amen\u201d<\/p>\n
Toen Rienk zijn ogen weer opendeed zag hij de boerin en boer een beetje een beetje ongelovig naar hem kijken. Ze konden nog niet helemaal volgen wat er gebeurd was. Alsof er een UFO voorbijgegaan was.
\nMaar de kinderen zag hij verwonderd denken: \u201cHere, zegen deze spijze?\u201d \u201ch\u00e9, dat kan ik ook!\u201d
\nWant dat gebedje moesten ze zelf als kind vaak aan tafel bidden na het gebed van hun vader. Of als ze ’s morgens alleen aan ’t ontbijt zaten voor ze naar school gingen.<\/p>\n
Rien haalde opgelucht adem. \u201cGered\u201d dacht hij.
\nHij had geen aai over de bol meer nodig. Had hij die niet zo-even van boven gekregen?.<\/p>\n
\u00a9 Martin Los<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Om kwart over negen \u2018s morgens kwam Rienk aan op het station van het West-Brabantse stadje. Daar zou hij worden opgehaald door iemand van de kerk. Als enige stapte hij uit de trein. Op het perron stond een man te … Lees verder