Met zijn spierwitte hoofd en lange gestalte viel hij op temidden van de andere mannen en vrouwen in de kerk.
\nElke zondag was hij met zijn vrouw in de Mis met de Gregoriaanse gezangen.
\nDat was de vroege Mis die voorafging aan de Hoogmis in de volkstaal
\nZijn vrouw verschilde niet veel in lengte met hem.
\nMaar ze onderstreepte door haar slanke voorkomen en fragiel gezicht als het ware zijn aanwezigheid.
\nKortom, hij had iets patriarchaals over zich.<\/p>\n
Het echtpaar woonde in een naburige parochie.
\nZe hielden kennelijk van Gregoriaans.
\nEr werd in de meeste omringende dorpen geen Gregoriaans meer gezongen.<\/p>\n
Maar belangrijker voor hen was het vroege tijdstip van de Mis.
\nZijn vrouw en hij waren nog gewend elke dag vroeg op te staan.
\n\u201cDe ochtendstond heeft goud in de mond\u201d was \u00e9\u00e9n van de gevleugelde woorden die mijn vader mij als kind regelmatig voordroeg
\nHet zou zo maar de lijfspreuk van deze opvallende man kunnen zijn.
\nHij was ondernemer met een groot bedrijf.
\nOp zondag lag zijn bedrijf stil.\u00a0 Behalve in het hoogseizoen als buien de oogst van de boeren bedreigden.
\nHet goud dat de zondagochtend in de mond had, was niet het zoals op weekdagen het geld dat te verdienen was, maar de rijkdom van de rustdag waarvan hij zichtbaar intens genoot<\/p>\n
Een nog belangrijke reden om alle zondagen mijn parochiekerk te bezoeken was ook de vriendschap met een echtpaar dat hier woonde.
\nZe waren allebei grote paardenvrienden. Van paarden en rijtuigen wisten ze alles af.
\nEn vaak gingen de vrienden naar een wedstrijd met vierspannen.
\nDaar raakten ze nooit over uitgepraat.
\nNa de Mis brachten ze samen de zondagmorgen door.<\/p>\n
Na verloop van tijd zag ik hem alleen in de kerk.
\nEerst stond ik er niet zo bij stil.
\nMaar later viel me op dat hij door de afwezigheid van zijn vrouw een kwetsbare indruk maakte.
\nIn gezelschap van haar had hij er altijd krachtiger uitgezien.<\/p>\n
Op een zondag stond hij na de Mis mij op te wachten.
\n\u201c Kom eens een keertje kijken\u201d zei hij \u201cje hebt mijn bedrijf nog nooit gezien\u201d.
\nIk knikte en zei: \u201cIk zie u de laatste tijd steeds alleen?\u201d
\n\u201cMijn vrouw is al een tijdje ziek. Het gaat niet zo gaat met haar\u201d.
\n\u201cDat is niet zo mooi\u201d antwoordde ik oprecht meelevend.
\n\u201cZe zou een bezoekje erg op prijs stellen\u201d vervolgde hij
\n\u201cGoed, laten we dan een afspraak maken\u201d zei ik
\n\u201cMaar ik kom echt alleen maar op bezoek. Voor pastorale begeleiding moet u bij uw plaatselijke pastor zijn. Want anders begeef ik mij op het terrein van mijn collega\u201d<\/p>\n
Het kostte me wel moeite om dit te zeggen. Want ik voelde veel sympathie voor hem en zijn vrouw. Maar ik wilde geen eigenmachtige indruk maken op mijn collega\u2019s.
\nDe naburige pastor zou zo\u2019n inbreuk op zijn territorium absoluut niet zou waarderen.
\n\u201cDat weet ik\u201d zei hij vriendelijk \u201cmaar dat is ook helemaal niet nodig. U komt gewoon als vriend\u201d
\n\u201cZe zou het gewoon fijn vinden u even te zien. En dan kan ik u tegelijk mijn bedrijf laten zien\u201d.<\/p>\n
De zaterdag daarop reed ik door de weilanden naar het echtpaar toe.
\nZe woonden in een voormalige boerderij omgeven met grote oude bomen die het huis zomers koelte gaven.
\nIk reed het erf op. Gealarmeerd kwam een hond aanrennen vanachter het huis.
\nDaarachter aan kwam de man met zijn witte haar. Hij riep de hond bij zich.
\nHet beest gehoorzaamde meteen.<\/p>\n
In de huiskamer lag zijn vrouw in bed.
\nDoor het raam had ze me al van verre aan zien komen rijden
\nZe zag er erg verzwakt uit.
\nZe begroette mij hartelijk.
\nIk zei dat ik het fijn vond om haar te zien en ik vroeg hoe het met haar ging.
\nZe verloor zich niet in allerlei medische details, maar liet onze ontmoeting op zich inwerken door de stiltes die af en toe vielen.
\nWe spraken even over de kinderen en kleinkinderen die te zien waren op de foto\u2019s die bij haar aan de muur hingen.
\nIk merkte aan haar dat ze snel uitgeput raakte. Dus het bezoekje duurde maar kort.
\nWe namen hartelijk afscheid van elkaar.
\n\u201cIk zal u in mijn gebeden gedenken\u201d beloofde ik haar, terwijl haar\u00a0 man mij voorging naar de deur.
\n\u201cEn ik u\u201d sprak ze met een berustende glimlach om de lippen.<\/p>\n
Haar man en ik liepen naar de loodsen waar allerlei landbouwmachines stonden.
\nTrots vertelde hij mij hoe het bedrijf gegroeid was in de loop der jaren.
\nDat was ook te zien aan de schuren en loodsen, de \u00e9\u00e9n uit oude tijden, de ander hypermodern.
\nHij stond eigenlijk nog maar met \u00e9\u00e9n been in de zaak, want zijn zoons namen het bedrijf gaandeweg helemaal over.
\nBinnenkort zou hij zich helemaal terugtrekken.
\nDe bezichtiging duurde een half uurtje.<\/p>\n
Net toen we uit de laatste loods naar buiten kwamen, reed een auto de betonnen oprijlaan op.
\nHet was een auto die het midden hield tussen een bestelauto en een personenauto.
\nIk herkende onmiddellijk de auto van mijn naburige collega-pastor.
\nEen lange man voor wie een normale personenauto eigenlijk te klein was.
\n\u201cDat is ook toevallig\u201d zei mijn gastheer:
\n\u201cDaar heb je de pastor. Die komt vast een paar zakken aardappelen halen\u201d.<\/p>\n
Ik zag aan zijn gezicht dat hij zich amuseerde met deze onverwachte wending van mijn bezoek.
\nIk voelde mij helemaal niet betrapt, want ik had mij keurig gehouden aan de ongeschreven collegiale wetten. Maar dat kon de collega niet weten.
\nIk voelde de spanning stijgen toen de collega uit de auto stapte.
\nDe gastheer en ik liepen op hem toe. Met zijn rijzige gestalte kwam hij op ons toe.<\/p>\n
Er verscheen een grijns op zijn gezicht.
\n\u201cWat doe jij hier op mijn terrein?\u201d zei hij<\/p>\n
Even leek de tijd stil te staan.
\nWat moest ik zeggen?
\nWat ik ook zou zeggen, zou afketsen op de indruk die mijn aanwezigheid wel op hem moest maken.<\/p>\n
Die ene seconde duurde voor mij een eeuwigheid.
\nMaar met de kracht van de zon die door de wolken breekt, sprak mijn gastheer sprak zonder aarzeling het verlossende woord:
\n\u201cHet is toevallig wel m\u00edjn terrein!\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Met zijn spierwitte hoofd en lange gestalte viel hij op temidden van de andere mannen en vrouwen in de kerk. Elke zondag was hij met zijn vrouw in de Mis met de Gregoriaanse gezangen. Dat was de vroege Mis die … Lees verder