Op minder dan tweehonderd meter van zijn huis begon het bos.
\nEen uitloper van de immense Veluwezoom.
\nMeestal met vrienden, of als hij daar behoefte aan had alleen, wandelde Rienk Troost door de onafzienbare beukenbossen.
\nWaar het terrein vlak was, groeide nauwelijks iets op de grond.
\nLichtbruin beukenblad bedekte de bodem tussen de bomen zover je kon kijken.
\nIn de herfst waadde hij over een onzichtbaar geworden pad door een zee van bladeren.<\/p>\n
Rienk was in de plaats vlakbij predikant geworden.
\nHij voelde zich een bevoorrecht mens omdat hij in zijn vrije tijd door deze bossen kon zwerven.
\n\u201cNet buitenland\u201d zeiden steevast vrienden die uit de randstad op bezoek kwamen.
\nDe enige autoweg die naar het hoogste punt, de Posbank, voerde, telde zelfs een paar echte haarspeldbochten.<\/p>\n
Als kind woonde hij met zijn ouders in Rotterdam.
\nIn bed verslond hij met rode oren de gloednieuwe boeken van Pim Pandoer.
\nHij las bij het zwakke schijnsel van een klein bedlampje, want in de ogen van zijn ouders hoorde hij allang te slapen.
\nVooral het eerste boek \u201cPim Pandoer, de schrik van de Imbosch\u201d maakte diepe indruk op hem.
\nEen adembenemend verhaal dat zich helemaal afspeelde in de streek van de Veluwezoom rond de Posbank.
\n\u201cPostbank\u201d zeiden de bezoekers uit de rest van Nederland niet wetend dat deze zitbank uit 1918 genoemd was naar een mijnheer Pos, \u00e9\u00e9n van de eerste voorzitters van de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond.<\/p>\n
Als jongen was Rienk jaloers op Pim Pandoer en zijn metgezellen uit deze streek.
\nZij woonden hier en ze beleefden adembenemende avonturen.
\nZe ontmaskerden gemene stropers en ze lieten allerlei andere schurken tegen de lamp lopen. Voor hem als stadsjongen was dit een onbekende, spannende wereld.
\nSchurken kwamen in het beschermde milieu van zijn jeugd niet voor.
\nHooguit was er een groepje jongens die hem bij vlagen probeerden te pesten.
\nHoewel hij fysiek niet erg sterk was, was hij niet echt bang voor hen.
\nHij daagde hen af en toe zelf uit, om de sleur van de dagelijkse gang van en naar school te doorbreken.
\nHet was misschien meer testen dan pesten.
\nDe mysterieuze wereld van bossen en heuvels was voor zijn beleving nog veel verder weg dan die schurken waarmee Pim Pandoer te maken kreeg.
\nWant schurken waren ondanks alles mensen, en die waren er in Rotterdam genoeg.
\nMaar echte bossen niet. Wat er was aan bos, waren keurig onderhouden parken.<\/p>\n
Nu hij hier zelf woonde op een paar honderd meter van het bos, liep hij regelmatig door diezelfde bossen waar hij als kind van gedroomd had.
\nRuiters die met hun paard in volle galop door de bossen draafden, namen de plaats in van de schurken uit de tijd van de held uit zijn jongensboek.<\/p>\n
Op een dag stormde er een paard vlak langs hem over het pad dat zeker geen ruiterpad was.
\nHet zadel was leeg en de leidsels sleepten over de grond. Geen spoor van een ruiter.
\nRienk kon nog net op tijd opzij springen.
\nTien minuten later kwam een man in lange leren ruiterjas hem tegemoet.
\nMet bebloede kop en een lelijke schaafwond snelde en strompelde de man in zijn ruiterlaarzen de heuvel af
\n\u201cHeeft u mijn paard gezien?\u201d riep de man verschrikt.
\n\u201cJa, hij is die kant uit!\u201d zei Rienk met zijn hand de richting aangevend
\n\u201cO, God, gelukkig. Dan is hij op weg naar de manege!\u201d riep de man hem buiten adem toe en rende verder.
\nRienk keek de man nog een poosje na.
\nHij hoopte dat de ruiter gauw verlost zou worden van zijn angst.
\nWant reden tot angst was er genoeg. De manege lag aan de andere kant van de drukke provinciale weg.<\/p>\n
Hondenbezitters zorgden voor meer spanning en vooral ergernis in het bos.
\nOvertuigd dat boswachters veel belangrijker dingen te doen hadden dan eigenaren van honden achterna lopen en bekeuren, lieten ze hun honden, herders en andere grote jongens, overal los rond lopen.
\nDe borden \u201chonden aan de lijn\u201d werden voor kennisgeving aangenomen.
\nNet als alle honden hadden ook hun soortgenoten hier een voorliefde om blaffend op elke naderende wandelaar af te vliegen en soms tegen hem op te springen.
\nRienk had tot zijn genoegen al snel ontdekt dat de honden minder brutaal waren en tijdig terugrenden naar hun baas wanneer hij nonchalant bij wijze van stok een tak bij zich droeg<\/p>\n
Op een keer was hij vergeten bij de ingang van het bos een dode tak te pakken. Een stok van huis af meenemen vond hij genant.
\nNa een halfuurtje lopen, kwam hij boven op een heuvel aan.
\nPlotseling kwam er uit het niets een Rotweiler onheilspellend op hem af.
\nRienk had ooit van iemand gehoord dat je in zo\u2019n geval niets anders moest en kon doen dan als het ware bevriezen.
\nHij bleef stokstijf staan.
\nHet dier kwam op een meter afstand van hem grommend tot stilstand.
\nRienk stond als een standbeeld, de handen in de zakken, de blik op oneindig.
\nDe hond keek teleurgesteld om zich heen: \u201cwaar was die weerloze wandelaar van zonet gebleven?\u201d
\nRienk voelde zich een ogenblik \u201cthe invisible man\u201d.<\/p>\n
Als hij die had gehad, zou de Rotweiler met de staart tussen de benen zijn afgedropen.
\nDe hond rende jankend terug naar zijn baas die nu pas om de hoek van het bospad kwam.
\nVoor \u00e9\u00e9n keer zei Rienk tegen zijn gewoonte geen \u201cgoedendag\u201d tegen de voorbijganger die geen benul had wat zich zo-even in een split-second had afgespeeld. Alsof hij nog steeds onzichtbaar was
\nInnerlijk voelde hij een golf van opluchting en geluk door hem heen gaan.
\nOog in oog met een grommende Rotweiler was hij zichzelf gebleven zonder een spoortje angst.
\nZo beleefde hij toch nog zijn jongensdroom daar in de bossen van de Veluwezoom.<\/p>\n
De hoge heuvels aan de rand van de Veluwezoom vormden een panorama op de Ijssel die beneden in de verte midden tussen de uitgestrekte groene weilanden stroomde.
\nMaar nergens werd de wandelaar een blik gegund op de mooie rivier.
\nWaar een prachtig uitzicht zou moeten zijn, was die kant van het het pad dat over de heuvels naar de Posbank voerde, geheel begroeid met eikenhout, sporkeboom, en ander struikgewas.
\nZelfs op een plek waar houten banken waren neergezet voor de vermoeide wandelaar, werd door het hoge struikgewas het uitzicht op de rivier volledig weggenomen.
\nHet was de tijd waarin het denkbeeld terrein won, om het bos aan de natuur terug te geven.
\nAchterstallig onderhoud kon zo ook in \u00e9\u00e9n moeite door worden gelegitimeerd als werk van de natuur.<\/p>\n
Overal stonden bordjes dat je als voetganger niet buiten de paden mocht lopen.
\nHeel begrijpelijk met het oog op de konijntjes, ree\u00ebn en de kwetsbare mossen.
\nMaar Rienk wilde toch het adembenemende uitzicht op de rivier in de verte niet missen.
\nHij had net zolang gezocht tot hij ergens in het verboden struikgewas een plek gevonden had vanwaar hij precies tussen de boomtoppen door een glimp van de rivier opving.
\nWanneer de zon scheen, lag de rivier in het landschap als een zilveren lint dat een bruid uitzinnig dansend van geluk achteloos achter zich op de grond had laten vallen.<\/p>\n
Dit plekje was zijn persoonlijke geheim.
\nMet trots liet hij het zijn vrienden zien.
\nMaar het was voor hem vooral een beeld van iets dat hem steeds meer bezig hield.
\nEen soort visioen achter het dichte struikgewas en gebladerte.
\nBestaat de echte werkelijkheid niet uit talloze onoverzichtelijke, vaak elkaar tegensprekende, blijkbaar onsamenhangende delen waarin je gemakkelijk van de bomen het bos niet meer ziet? Wat is de zin, de samenhang ? Wat maakt ons leven tot een verhaal waarin we ergens vandaan komen en ergens naar toe gaan, met hoogte en diepte punten?
\nVond je maar die ene plek die je uitzicht geeft, dan vielen alle puzzelstukjes heel even\u00a0 op zijn plaats.
\nHet uitzicht tussen de boomtoppen door van het zilveren lint vanaf dat ene plekje, deed Rienk denken aan het mysterie van God waarvan je soms maar heel even een glimp hoefde te zien. Door dat ene vergezicht viel als het ware al het andere op zijn plaats.
\nJe moest dan ondanks de bordjes \u201cverboden buiten de paden te lopen\u201d wel van de gebaande paden durven gaan.<\/p>\n
Op een dag ontmoette hij iemand die heel vertrouwd was met de bossen rondom.
\nEnthousiast vertelde Rienk over zijn belevenissen.
\nVooral over de bijzondere planten die hij in de loop van de tijd in het gebied ontdekt had.
\nIn zijn studententijd had hij een Flora gekocht waarmee je kunt bepalen welke plant of bloem je voor je hebt.
\nHij genoot ervan veel planten bij name te kennen.
\n\u201cHeb je wel eens een muizenoortje gezien?\u201d vroeg zijn metgezel.
\n\u201choe bedoel je? \u201cvroeg Rienk \u201cnatuurlijk heb ik wel eens muizen met oortjes gezien\u201d.
\n\u201cNee. Ik bedoel een plantje dat Muizenoortje heet\u201d
\n\u201cVind je die hier dan?\u201dvroeg Rienk
\n\u201cO ja, in overvloed. Maar iedereen loopt aan ze voorbij\u201d
\n\u201cDus ik ook, denk je\u201d
\n\u201cJa, jij ook. Kom maar mee dan zal ik je ze laten zien\u201d<\/p>\n
Ze liepen samen over het pad in de richting van de heuvels.
\nHetzelfde pad bezaaid met beukenblad dat Rienk al vele malen gelopen had.
\nHet pad werd zanderiger naarmate het heuvelopwaarts ging.
\nRienk lette op de sporen van ree\u00ebn in het zand.
\nHij liep behoedzaam om niet op de mestkevers te trappen die op onverklaarbare wijze opdoken waar uitwerpselen lagen.
\nOveral groeiden verweesde grassprietjes in het mulle zand.
\nVerder hier en daar een klein plantje. Vaal blauwgroen in de vorm van een rozet.
\nOp sommige plaatsen bedekte het de hele breedte van het pad.
\nHet kon kennelijk tegen een stootje want ondanks de voeten die er dagelijks over gingen, zag het er fris en zorgeloos uit.<\/p>\n
Rienk en zijn metgezel spraken onderweg over wat ze zagen of over wat ze ooit gezien hadden.
\nZe liepen ook hele stukken zwijgend naast elkaar om te laten bezinken wat ze besproken hadden. Maar meer nog uit respect voor het bos met zijn eigen geluiden van vogelgeluiden en ruisende bomen en af en toe de ratelende mitrailleur van een specht.<\/p>\n
\u201cIk zou je een muizenoortje laten zien\u201dzei de metgezel \u201cHeb je er alleen opgemerkt?\u201d
\n\u201cNee, ik zie nergens iets dat op een muizenoortje lijkt\u201d zei Rienk.
\n\u201cIk ben bang dat je het op deze manier ook niet zult ontdekken\u201d zei de man
\nOp dat moment stopte hij en knielde hij op de grond.
\nHij wenkte Rienk hetzelfde te doen
\nVlak voor hen groeiden een paar van die rozetvormige plantjes waarover Rienk altijd achteloos over hen was gelopen. Ook zo-even.
\n\u201cPak eens zo\u2019n blaadje\u201d zei de metgezel \u201cen draai het voorzichtig om\u201d.
\nMet zijn knie\u00ebn in het zand strekte Rienk zijn hand nieuwsgierig naar het plantje uit en draaide een van de blaadjes om.
\nHet blad krulde aan de onderkant naar binnen.
\nDe binnenkant was bedekt met grijze haartjes. Het leek als twee druppels water op een muizenoortje.<\/p>\n
Rienks gezicht ontlaadde zich in een gulle glimlach.
\n\u201cGrappig! Hoe vaak heb ik hier niet over ze heen gelopen zonder te weten wat het eigenlijk was\u201d zie hij.
\n\u201cZonder jou had ik deze ontdekking misschien nooit gedaan, want ik had altijd oog voor de andere dingen\u201d
\n\u201cLeuk, h\u00e9\u201d zei de metgezel oprecht \u201cIk zie dat ik je er echt een plezier mee gedaan heb\u201d. \u201cZo zie je\u201d vervolgde hij \u201cachter het gewone gaat soms het meest ongewone schuil. Vergeet niet je af en toe klein te maken en te knielen\u201d.<\/p>\n
(c) Martin Los 17\/2\/2013<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op minder dan tweehonderd meter van zijn huis begon het bos. Een uitloper van de immense Veluwezoom. Meestal met vrienden, of als hij daar behoefte aan had alleen, wandelde Rienk Troost door de onafzienbare beukenbossen. Waar het terrein vlak was, … Lees verder