<\/p>\n
<\/p>\n
Vanmorgen had ik om 08.10 uur een afspraak bij een arts in het Antoniusziekenhuis.
\nOm 08.30 liep ik terug naar de parkeergarage.
\nBij de betaalautomaten stond vanwege het vroege uur nog niemand.
\nIk stak mijn parkeerkaart in de gleuf van \u00e9\u00e9n van de apparaten.
\n\u201cE\u00e9n euro\u201d verscheen op het scherm
\nOp dat moment tastte ik in de zakken van mijn jasje naar mijn etui met betaalpasjes.
\n\u201cVergeten\u201d drong het tot me door.
\nIk had thuis een ander colbert aangetrokken. Het etui zat nog in het jasje dat ik de vorige dag had aangehad.
\nEr zat ook geen enkele losse munt in mijn zakken, en geen papiergeld in mijn portefeuille.
\nDaar stond ik hulpeloos.
\nEerste vraag: hoe krijg ik mijn parkeerkaart terug, want ik kon hier niet bedremmeld blijven staan.
\nEen druk op de rode knop van de intercom.
\nGelukkig was er meteen contact met een medewerker van de Parkingservice.
\n\u201choe krijg ik mijn parkeerkaart terug want Ik heb geen geld bij me?\u201d
\n\u201cOp de annuleerknop drukken!\u201d zei een mannenstem die kraakte als een papierenzak die in elkaar gefrommeld werd.
\nMet de parkeerkaart liep ik even de hoek om om te zien of daar de medewerker aan het loket zat.
\nEr stond nog steeds niemand achter me of naast me.
\nAchter de balie geen medewerker te bekennen
\nIk keek nog even de grote hal naar het ziekenhuis in alsof ik hoopte dat ik een bekende zou zien.
\nHoe kwam ik aan geld om te betalen?
\nTerug naar de afdeling van de arts om medewerking te vragen? Naar huis bellen?
\nIk liep nog even terug naar de betaalautomaat alsof ik daar toch iets van uitkomst zou vinden.<\/p>\n
Op dat moment kwam van links of moet ik zeggen \u201cvanuit het niets\u201d een jonge vrouw op mij toe, blond haar, vriendelijk gezicht, rode sjaal en beige jas.
\n\u201cHoorde ik dat u een euro nodig heeft?\u201d
\nZe had het geldstuk al in haar hand om het mij aan te reiken.
\n\u201cMij overkwam vorige week precies hetzelfde\u201d zei ze met een glimlach
\nMet verbazing en dankbaar als een kind keek ik haar aan.
\n\u201cOntzettend bedankt!\u201d zei ik tegen haar terwijl ze al aanstalten maakte om door te lopen.
\nOmdat ik niet wist hoe ik iets terug voor haar zou kunnen doen, zei ik: \u201cIk zal een gebedje voor u doen\u201d.
\nZe draaide zich nog even naar mij om om meteen weer door te lopen.
\nOp datzelfde moment besefte ik dat ik mijn priesterboord niet om had.
\nHet was vandaag immers mijn vrije dag. Ik was dus \u201cincognito\u201d.
\nMijn spontane aanbod van een gebedje voor haar dat een priester zo gemakkelijk in de mond neemt omdat het zijn dagelijks werk is, moet des te vreemder in haar oren geklonken hebben.
\nIk voelde me extra met lege handen staan.
\nZo groeide mijn verwondering over mijn redding door de jonge vrouw.
\nHaar hulp kon niet ingegeven zijn door de bijzondere positie die ik in de ogen van sommigen geniet want die kon ze niet geweten hebben.
\nEn waar haalde ze vandaan dat ik een euro nodig had? Want ik had via de intercom geen enkel bedrag genoemd.
\nHad ze toch achter mij gestaan en het bedrag op het scherm gezien toen ik de parkingwacht belde? Nee, want naast mij was een betaalautomaat waar niemand voor stond. Het was onnodig om in de rij achter mij te staan.
\nHad ik misschien hardop gepraat? Ook dat niet.<\/p>\n
In gedachten liep ik naar de auto op het eerste parkeerdek.
\n\u201cWaaraan had ik deze vriendelijkheid als van een engel incognito te danken?\u201d
\nIk moest denken aan de film \u201cPay it forward\u201d die ik lang geleden gezien heb.
\nEen man bij een supermarkt komt met zijn boodschappen terug bij zijn auto. Sleutel kwijt. Hij kijkt radeloos om zich heen.
\nEen jonge man komt op hem toe lopen: \u201ckan ik u ergens mee helpen?\u201d
\nDe man legt uit wat er aan de hand is.
\n\u201cThuis heeft hij een reservesleutel\u201dzegt hij.
\nDe jonge man biedt spontaan aan hem met zijn eigen auto naar huis te brengen met de boodschappen.
\nEen half uurtje later zijn ze terug bij de afgesloten auto bij de supermarkt. De man kan nu met zijn reservesleutel naar huis rijden.
\n\u201cWat kan ik je aanbieden voor je hulp?\u201dvraagt hij aan de\u00a0 jongeman.
\n\u201cU hoeft mij helemaal niets te geven. Ik vraag alleen dat u de eerstvolgende keer dat u iets goeds voor iemand kunt doen, dan ook spontaan doet\u201d.
\nDe film vertelt dan verder hoe door deze ene goede daad een kettingreactie op gang komt van hulpvaardigheid en vriendelijkheid.
\nWie met lege handen stond, heeft plotseling oneindig veel te bieden.<\/p>\n
Ik ben nu heel benieuwd wat de olievlekwerking zal zijn van de goede daad die mij vandaag overkwam.
\n……….en van dit verhaal, de boodschap van “de engel in de parkeergarage”, dat ik thuis meteen geschreven heb.<\/p>\n
(c) Martin Los<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vanmorgen had ik om 08.10 uur een afspraak bij een arts in het Antoniusziekenhuis. Om 08.30 liep ik terug naar de parkeergarage. Bij de betaalautomaten stond vanwege het vroege uur nog niemand. Ik stak mijn parkeerkaart in de gleuf van … Lees verder