Leugen verdeelt, waarheid verbindt

Preek Pasen 2021 in Mariakerk en Willibrordkerk

Wat zoekt ge de levende onder de doden. Hij is hier niet. Hij is verrezen 1)”
Lieve zusters en broeders, de verhalen rond de verrijzenis van Jezus laten als je ze naast elkaar legt, allemaal verschillen zien. Er zijn vier Evangelisten die alle vier vertellen over het lege graf op de paasmorgen. Maar de verschillen zijn ook opmerkelijk. In sommige is sprake van een engel die uitlegt wat er gebeurd is. In een ander komen twee leerlingen tot het inzicht aan de hand van linnendoeken die netjes opgerold liggen. Maar alle verhalen stemmen overeen dat de vrouwen die naar het graf gingen en de leerlingen, op het eerste moment geschrokken waren door de steen die was weggerold en de afwezigheid van Jezus’ lichaam. Ze waren in verwarring. Ze hielden hun adem in. Geen wonder want hier had iets plaatsgevonden wat nooit eerder was gebeurd. Het was volstrekt uniek en nergens mee te vergelijken. En dat is nog steeds zo. Als iemand ons vraagt wat verrijzenis uit de dood, is en wat het betekent, dan stotteren en stamelen we. We kunnen het niet goed onder woorden brengen, zelfs als we persoonlijk geen enkele twijfel hebben aan de waarheid van het getuigenis van de apostelen. We verschillen op dat punt niet van de leerlingen die bij het lege graf kwamen. Dat ook zij eerst geschrokken waren, en daarna verbaasd en verwonderd, mag ons dus tot troost zijn. Maar die verwarring van de vrouwen en de leerlingen was geen reden om af te haken. De maakten niet dat zij elkaar de rug toekeerden en elkaar voor bedriegers uitmaakten. Ze waren overtuigd dat hier iets onvoorstelbaars was gebeurd. Ze zochten elkaar op. Ze sterkten elkaar in de overtuiging dat Jezus verrezen was, al begrepen ze de betekenis nog niet helemaal, voor zichzelf en voor de wereld.
De paasverhalen verschillen dus op een aantal punten, maar dat is niet in tegenspraak met de waarheid. De waarheid is de verrijzenis zelf. De leerlingen zijn getuigen. Ze hebben ieder vanuit hun eigen ervaring verteld was ze gezien hebben. Vanuit hun eigen perspectief. Logisch dat de verhalen dus verschillen in wat ze vertellen en waar ze nadruk op leggen. De apostelen en in hun voetspoor de kerk hebben die verschillen niet weggepoetst. Daar is geen enkele reden voor. De apostelen en ook wijzelf bezitten niet zelf de waarheid. De leerlingen zijn getuígen van de waarheid en wij, wij geloven hun getuigenis, zodat we volmondig kunnen belijden dat we geloven in de verrijzenis. De leugen verdeelt, maar de waarheid verbindt. Dat we vervolgens moeite hebben  om onder woorden te brengen wat de betekenis is voor ons en voor de wereld, is geen gebrek een geloof of redenen om te geloven. Het geeft alleen maar aan, dat we ons hele leven ons verwonderen over de boodschap dat de dood niet het laatste woord heeft over ons leven. Haak dus niet af, voel u niet bewaard als u moeite hebt aan anderen uit te leggen hoe de verrijzenis van Jezus zou zijn geschied. Dat is geen teken van ongeloof. Wat we wel kunnen is vertellen wat het geloof in de verrijzenis met ons doet, de verrijzenis van de gekruisigde wel te verstaan. Want dat betekent de verrijzenis van Jezus in de eerste plaats: dat niet het kwade, of de menselijke schuld, de onrechtvaardigheid of de dood het laatste woord heeft over ons bestaan en deze wereld. Het is God die Jezus recht heeft gedaan door hem uit de doden op te wekken. Het is God die hem het lot van de wereld in zijn handen heeft gelegd. Rechtvaardigheid en barmhartigheid zijn de pijlers waarop het rijk van God berust. Wat er ook gebeurt.
Geloven in de verrijzenis betekent dus dat we met vast vertrouwen durven gaan in het voetspoor van Jezus Christus. Telkens opnieuw en  zo groeien in dat geloof. Omdat we vervuld zijn van de hoop. Vanuit de hoop leven is getuige zijn van de waarheid, van de werkelijkheid die er door de verrijzenis toe doet. We zien de steen van het graf weggerold. Licht valt ons leven binnen. Er is vergeving en een nieuw begin mogelijk. Het geloof in de verrijzenis bevrijdt ons van de zonde waar we aan vastgeketend zaten. Ze oefent geen macht meer uit. Daarom zeggen de apostelen dat we door het geloof in Jezus die verrezen is, een nieuwe schepping zijn. We zijn al deel van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont. Alles wat we zien, gaat voorbij, maar wat we niet zien, dat blijft, dat is de toekomst waarnaar we op weg zijn, toekomst waar we al onderdeel van uitmaken.
Paulus zegt dat we door het geloof en de doop één geworden zijn met Jezus, met zijn dood en verrijzenis. Spreken over de verrijzenis is dus existentieel. Het gaat over ons leven hier en nu. Iedere gedoopte zou dit steeds voor ogen moeten houden. Allemaal zijn we gedoopt. De meesten als kleinkind. De doopdatum hebben we denk ik niet paraat. Pasen is dus eigenlijk de gezamenlijke verjaardag van onze doop. Door de doop in Jezus’ dood zegt Paulus, is onze oude leven voorbij. We zijn met Christus begraven om een nieuw leven te beginnen. Elk Pasen zijn er tot onze vreugde ook volwassenen die de roepstem van Jezus hebben gehoord en verlangen door de doop opgenomen te worden in het lichaam van Christus. Zoals in deze Paasnacht in onze parochie 2 jonge mannen. De doop maakt de verrijzenis voor ons actueel. Laten we allemaal dankbaar zijn voor onze doop die ons geloof bevestigt en vol levenskracht is. Elke dag opnieuw. Door de doop is over ons leven de steen van het graf weggerold. We kunnen het nog maar nauwelijks bevatten zoals de eerste christenen. Met des te meer overtuiging roepen we elkaar toe: De Heer is waarlijk opgestaan. Hallelujah. Amen

Martin Los,
1) Evangelie van 1e Paasdag 2020 Marcus 16:1-8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.