Korte preek tijdens de zendingsviering (VNB LO1475) op de dag van het vertrek 28 september 2014 in de Chapel de Notre Dame

Lieve zusters en broeders medepelgrims, we nemen afscheid van Lourdes. Afscheid nemen van Lourdes is veel meer dan een stadje aan de voet van de Pyreneeën  verlaten. Afscheid nemen van Lourdes is vaarwel zeggen tegen de unieke ervaring die het we samen hier beleefd hebben. Vaarwel zeggen tegen de ontmoeting met elkaar, de mooie vieringen, de beleving van de katholieke wereldkerk, en tegen de bergen die hier schouder aan schouder naast elkaar staan als stille getuigen van onze belevenissen, onze verlangens, vrees en vreugde.

We zeggen ook vaarwel tegen de dingen die we van ons afgelegd hebben, waarmee we schijnbaar vruchteloos worstelden en die we hier echt achter mogen laten. Omdat we gegroeid zijn in hoop en vertrouwen, of omdat we verzoend zijn met een verlies, een gebrek, een verleden.
Enerzijds dus een gevoel van heimwee, anderzijds een gevoel van opluchting, verwondering, misschien zelf vreugde om nieuwe moed, nieuwe tekenen van leven.
Dankjewel Lourdes. Dankjewel lieve medepelgrims. Dank je wel Maria, Bernadette. Dank je wel lieve Jezus. Dank je wel God.

Hoe kunnen we onze dankbaarheid tonen? Hoe kunnen we iets terugdoen? Want we hebben hier zoals de apostel Johannes (1e lezing) zegt: “het gehoord en met onze eigen ogen gezien. We hebben het aanschouwd en onze handen hebben het aangeraakt”. 
De apostel heeft het over Jezus Christus die ons leven is, het eeuwige leven, leven onafscheidelijk van God.
We hebben het aangeraakt, zegt Johannes. We hebben het aangeraakt dat leven met God.
Maar je kunt ook zeggen: dat leven heeft ons geraakt. Het heeft ons geraakt, diep geraakt. Door te verwijlen bij de Grot, door de gezamenlijke vieringen en gebedsmomenten, door de ontmoetingen, door hulpvaardigheid, door de kwetsbaarheid, door de schoonheid van de natuur.

We zijn er sprakeloos door. Maar we willen er juist iedereen over vertellen als we straks thuis zijn. We voelen ons een beetje als de apostelen. Jezus stuurde hen eruit om de blijde boodschap te verkondigen. Maar hoe? Want wat moeten we straks zeggen? Wat we beleefd hebben kunnen we nauwelijks overbrengen.We zijn sprakeloos.
Maar niet als mensen die niks meer te zeggen hebben. We hebben te veel te zeggen. De ervaringen verdringen zich en ze proberen allemaal tegelijk in woorden te worden uitgedrukt zodat we niets uit kunnen brengen.
In ons land heerst zoals de bisschop van Groningen regelmatig zegt “sprakeloosheid om over het geloof te praten”.  Die sprakeloosheid kennen we ook. Verlegenheid met geloof. Zulke sprakeloosheid willen we misschien juist hier achter laten.
Onze sprakeloosheid nu is anders. Het is dat we zo diep en veel geraakt zijn hier dat we in het niet of nauwelijks kunnen omzetten woorden.

Hoe dan de boodschap over te brengen?  Want een boodschap hebben we. Een boodschap van vreugde. Die willen we delen met anderen, vooral met de mensen thuis.
Hoe kunnen we die toch delen als we het gevoel hebben iets meegemaakt te hebben wat we niet kunnen uitdrukken?
Door dicht bij onszelf en onze eigen ervaring te blijven.
Allereerst door als nieuwe mensen met andere ogen te kijken. Want Maria die hier ons aanraakte met Gods liefde is ook waar u naar teruggaat, in uw eigen woonplaats. En de God die ons in Lourdes aanraakte is niet anders dan bij ons thuis. Het gaat erom dat wat we hier ontvangen en beleefd hebben thuis te beleven door de hoop, het geloof en de liefde.

Laten we dicht bij ons en onze belevingen blijven. Het hoeft niet groots. Het gaat om de kleine dingen net als hier. En vertel van die kleine dingen, van wat u raakte.
Als iemand dan zegt: ‘” Oh, maar is dat alles, is dat het wonder? Dat kan hier bij ons toch ook?” Antwoord dan: “Inderdaad, dat kan hier ook. En het gebeurt misschien hier ook, maar je moet het wel willen zien. En we moeten het wel doen. Bij jezelf te beginnen”.

Jaren geleden kwam een mevrouw terug uit de Lourdes. Ze stond op het punt de Mariakapel van onze kerk binnen te gaan. Toen ze mij zag, zwaaide ze en riep: “Pastoor, ik ben net terug uit Lourdes. Wat is dat geweldig daar, zeg. Veel beter dan hier, hoor”.  “Oh, dat zal vast wel” zei ik een beetje als een boer die kiespijn heeft.  Maar innerlijk dacht  ik: “dDt is toch niet de boodschap die je van Lourdes meekrijgt?

Nee, Maria is in Lutjebroek*, in Vught, in de Achterhoek even vol van genade als hier. En de Heer die ons hier zo vervuld heeft van vreugde en kracht, is ook daar overal. In uw harten, in uw gemeenschap, in uw medemensen. We gaan het zien en beleven met nieuwe ogen. Amen.

*) uit deze plaatsen kwam een groot deel van de pelgrims

(c) Pastoor Martin Los