voorgeschreven Schriftlezingen van het wereldwijde r.k. lectionarium van deze zondag: 1e lezing Jesaja 5:1-7; 2e lezing Filippenzen 4:6-9. Evangelie: Matteus 21:33-43

In deze Mis vierde het parochiële koor Singhet die Mare zijn 45 jarig bestaan

Lieve zusters en broeders, “Weest onbezorgd” zegt de Paulus. “Laat uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking en nooit zonder dankzegging”.
De apostel spoort de gelovigen aan om voortdurend alle zorgen in gebed aan God voor te leggen en om te danken voor het vele goede dat we ontvangen.
Je voelt je daar persoonlijk goed bij als we zo doen in het dagelijks leven. Maar  ook als geloofsgemeenschap wanneer we samenkomen om te bidden zoals vandaag op de dag van de Heer.
Wat mooi dat we ons vertrouwen in God en onze noodkreten en onze dankbaarheid samen mogen uitzingen. Wat fijn dat we daarin ondersteund worden door zang van een koor als Singhet die Mare dat vandaag zijn vijfenveertigjarig jubileum viert. Dat is vandaag extra reden tot dankbaarheid.

We hebben elkaar hard nodig om die positieve instelling waartoe Paulus ons aanspoort, te bewaren. Want de toestand in de wereld is niet rooskleurig. Er is alle reden om ons zorgen te maken.
Met zijn aansporing om niet bezorgd te zijn bedoelt de apostel zeker niet dat we onze kop in het zand moeten steken. Vandaar ook dat hij zegt: “leg alles voor aan God in uw gebeden”.
We moeten weten dat we er niet alleen voor staan. We zijn niet voor onszelf bezig. We zijn het volk van God. We zijn geroepen om allemaal werkers te zijn in zijn wijngaard. En we hebben een boodschap  van hoop en uitzicht voor onze wereld. Een boodschap die telkens klinkt als een nieuw lied, een boodschap van vreugde in een wereld die overschaduwd wordt door nare dingen.

Wat is er in de wereld toch aan de hand, vragen we ons. We zien hoe in verschillende gebieden vele onschuldige mensen het slachtoffer worden van terreur en geweld.  De daders zijn mensen zoals wij. Hoe kan dat?
Veel bevrijdingsbewegingen begonnen ooit vreedzaam, maar later ontaarden ze in geweld. Het communisme begon bij idealisten die terecht verkondigden dat de enorme armoede onder een groot deel van de bevolking onrecht was. Het eindigde in eindeloos bloedvergieten en onderdrukking van onschuldige arme boeren en burgers.
In onze tijd is het niet anders. Misschien waren dat de eerste dromers over een Islamitisch Kalifaat vervuld van puur idealisme. We weten inmiddels waar deze beweging toe in staat is.

Het is een les voor ons allen dat idealen kunnen uitdraaien op discriminatie en geweld. Op een bepaald moment gaat men andere mensen als vijanden zien en dan lijkt alles geoorloofd.
Elke politieke of maatschappelijke beweging loopt dat gevaar dat het doel de middelen heiligt.
Ook godsdienst ontkomt niet aan dat gevaar. Ze heeft als ideaal de Allerhoogste te dienen. Maar godsdienst kan ook verworden tot regelzucht en onbarmhartigheid en uitsluiting van anderen.

Vandaag horen we hoe Jezus zelf zijn hoorders daarover een spiegel voorhoudt. God dienen is als werken in de wijngaard. De wijngaard is de aarde die aan de mensen gegeven is, om haar te bewerken en de vruchten te oogsten en van de wijn te genieten. Het volk van God is uitverkoren om deze wijngaard te onderhouden. Ze geniet het voorrecht om aan alle mensen te laten zien hoe goed God is en hoe goed het is om God te dienen.
Maar ook de geschiedenis van Gods volk in het Oude Testament laat zien dat mensen de godsdienst gingen gebruiken voor eigen doeleinden en op een verkeerde manier.
God zond profeten om hen tot ommekeer te bewegen. Maar er werd niet naar hen geluisterd. Ze werden soms zelfs gedood.
Als de eigenaar van de wijngaard tenslotte zijn eigen zoon zendt, zouden ze dan naar hem luisteren of zouden ze hem ook ombrengen zodat ze helemaal vrij spel zouden hebben? Als ze hem doden is dan niet alles afgelopen? Dat zou je denken.
Maar God is anders. Juist als de Zoon wordt gedood, is dat niet het einde van de wijngaard, want het is Gods wijngaard.
“De steen die door de bouwlieden werd afgekeurd, is juist de hoeksteen geworden” zegt Jezus. Hij citeert daarmee één van de bekende Psalmen.
De Heer doelt daarmee op zijn dood aan het kruis. Dat zal het begin zijn  van een nieuwe wereld waarin Gods liefde en barmhartigheid het laatste woord heeft.
Als de gekruisigde, en verworpene, is Hij de hoeksteen die het hele bouwwerk bijeenhoudt. Het bouwwerk van de nieuwe tempel van God

Jezus Christus en zijn Evangelie kunnen niet meer uitgeroeid worden uit deze wereld. Het is een onstuitbare beweging van mensen die geraakt zijn door de mateloze liefde en genade van God die Christus in deze wereld verspreid.
Als christenen staan wij voor het geloof in Gods barmhartigheid. Maar dan moeten juist wij, christenen, op onze hoede zijn, dat we niet menselijke regels boven de mens stellen. Ons hoogste ideaal moet zijn dat we de barmhartigheid van God en de liefde van Jezus in praktijk brengen. Idealisme kan niet zonder echte compassie.

Lieve zusters en broeders, het behoort tot de natuur van mensen bepaalde waarden hoger te achten dan zichzelf. God heeft alle mensen zo gemaakt. Die waarden zijn de voedingsbodem voor onze idealen. Prachtig. Het zet ons in beweging.
Wat we ook zien is dat idealen gemakkelijk over kunnen gaan in ideologieën.
Jezus Christus behoedt ons voor deze verafgoding van idealen.
Laten we als kerk en als gelovigen dit aan de wereld voorleven.  Idealen zijn menselijk en mooi en waard na te streven en offers voor te brengen. Maar nooit ten koste van de barmhartigheid en van de medemenselijkheid.

Laten we dat ook waarmaken binnen in de kerk. De kerk in het groot. En ook in het klein, in onze eigen gemeenschap, in onze gezinnen en verenigingen.
Laten we altijd de aansporing van Paulus ter harte nemen: “laat al uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking en nooit zonder dankzegging” zoals Paulus.
Want dankbaarheid is het beste medicijn tegen hardvochtigheid en onmenselijk gedrag naar elkaar en anderen. Laten we die dankbaarheid uiten, elke dag opnieuw. En laten we die dank met elkaar uitzingen als we samenkomen in de liturgie zoals vandaag. De koorzang herinnert ons allen telkens aan die opdracht.
We zullen er zelf wel bij varen in de wijngaard van de Heer. En dan hebben we ook een boodschap voor deze wereld met zijn zorgen en verschrikkingen. Dan maken we waar wat ons wordt toegeroepen: “Zingt een nieuw lied voor God, de Heer. Zingt voor de Heer en verheerlijkt zijn Naam”.
Pastoor Martin Los