Auteur archieven: Martin Los

From now on you wil be catching people

Geplaatst op door
Beantwoorden

Sermon on the 5th Sunday of the year February 6 Cenakel 1) Utrecht

“Do not be afraid; from now on you will be catching people,” Jesus says 2). He speaks these words to the fishermen who have just caught an incredible catch at the word of this young rabbi, to their amazement and dismay. “From now on you will be catching people.” He does not say, “from now on you múst catch people”. As an assignment of which they do not know exactly what it means and how to do it, and therefore have justified doubts whether they will succeed in that assignment. No “from now on you wiill be catching  people”. At first Peter had answered: “Master, we have worked all night long but have caught nothing. Yet if you say so, I will let down the nets”. They had despite their disappointment gone into business with Jesus. It is now also that word of Jesus, “be not afraid, for from now on you wil be cachting people” that asks for faith and that sets them in motion. What the disciples have just experienced as fishermen, they may now experience when they as his disciples and his apostles are sent, as his representatives, from the moment they start proclaiming the good news to people. This Gospel of this Sunday is in one image the story of the Apostles and the story of the whole Church, which is centered on the Apostles, people with their doubts and shortcomings like us, but at the same time called by the Lord to participate in the vocation of the church to catch people. That is not an impossible task. It’s a promise.
Of course we can have questions about that. They will be different every time. For generations, people have had no reservations about the term “catching people”. That is why it is good to take a moment to reflect on contemporary reserves in order to understand the message even better and to pass it on with all the more joy. We look back on slavery in our time. Countless people were deprived of their liberty and captured and transported to the Americas in overcrowded ships. The consequences of this are still visible in many forms of discrimination and denial. These images come to mind when we think of catching people. But also if we think of the countless refugees who fall into the hands of people smugglers under false pretenses. The suffering is incalculable. Also because of the unwillingness or inability of rich countries to offer them refuge or by improving their situation in their homeland. These images also come to mind when we think of people who are captured in large numbers. But we can also think of the people who are fascinated by conspiracy-theories due to disinformation and because they have lost their trust in government and all kinds of institutions, including the church. It is a crowd caught up in the issues and delusions of the day, manipulable and gullible. We cannot pass by this until we can speak of the church as catchers of men. Because also for the church there are temptations lurking to capture people in a different way and for a different life than Jesus Christ does. When the church takes the form of a bureaucracy in which people do not experience love, but encounter all kinds of incomprehensible or rigid rules. A church in which all emphasis is on organization and utility. Where believers are not an end but a means. Or a church that tries to win souls by making people afraid of the world and by pretending to be more beautiful than it realy is. Someone said:” the world is often not so bad and the church is often disappointing”.
“Be not afraid, from now on you will be catching people.” This can only mean that they will fully en wholeheartedly liberate people. The word used here in Greek—the language in which the Gospel is written—contains the word for “life.” “From now on you will give life back to people, liberate people.” Jesus makes this promise to his apostles and to the whole church that is founded on them. “Master, we have worked all night long but have caught nothing. Yet if you say so, I will let down the nets” The point is that we don’t go to work on our own, as if Jesus were absent. Is if the world is void of longing for God en the good. And as if the church is nothing but an organisation. We must listen to Jesus in everything we do. He himself has delivered us through the sacrifice of his life and his glad tidings. He has made us children of God by faith. In this way we can stand openly in the world and bring people into contact with Christ. As individuals, but also as a community. Beacons of freedom. Like you, sisters, by your complete devotion in prayer and adoration for the mystery of Christ’s presence in our midst, in the very humblest of places. You are therefore also a sign and comfort for all fellow believers who stand in the middle of the world and who in their own way try to capture people and transfer them to the freedom of God’s children and the kingdom of God. Even though we sometimes feel small and unfit, just like Peter: “Go away from me, Lord, for I am a sinful man!.” We can be part of that great mission and that great adventure of bringing people into contact with Christ who came into the world as a light for the nations, as the savior of men. In the midst of all the systems that make people unfree, and of the lies that keep people captive, and against the people smugglers and exploiters who pass over corpses. By listening to Him, by our prayer, by our worship, by our charity, we may give our fellowmen a view, hope and love. Let’s not let our enthusiasm depend on the results we see. It is about the church of which we are a part by faith. We may see the final harvest when the kingdom of God begins. We are ignited by the community of the saints who have gone before us. It is a multitude that no one can number, who sing the praises of the victory of God’s love. Amen
(C) Martin Los, pr
1) monastry of the servants of the Holy Ghost of perpetual adoration, Utrecht (Zuilen)
2) Evangelie van deze zondag Luke 5:1-11

Heilzame humor is aan zelfgenoegzaamheid niet besteed

Geplaatst op door
Beantwoorden

Preek op de 4e zondag door het jaar H. Barbara Bunnik 30 januari 2022 *)

De inwoners van het stadje Nazareth waar Jezus was opgegroeid waren onder de indruk van hem. Ze hadden gehoord over de wonderlijke dingen die hij in andere plaatsen gezegd en gedaan had. Nu stond Jezus zelf voor hen in hun eigen synagoge. “Allen betuigden hem hun instemming en verbaasden zich dat woorden zo vol van genade uit zijn mond vloeiden” 1) Ze stoten elkaar aan: “Is dit niet de zoon van Jozef?” Er was kennelijk maar één Jozef in Nazareth. Ze hoefden dus niet eens toe te voegen: “de timmerman” of “de man van Maria”. Jozef was één van hén. Ze waren trots dat hun stadje zo’n gave inspirerende rabbi als Jezus had voortgebracht.
Door naar Jezus te kijken steeg hun gevoel van eigenwaarde. Er werd op Nazareth een beetje neergekeken.  “Kan uit Nazaeth iets goeds voortkomen?” was de algemene opinie. Maar nu ze Jezus hadden gehoord, ontwaakte trots in hen. Zoals heel de wijk Ondiep in Utrecht bij een prachtig doelpunt of pass van Wesley Snijder gloeide van trots alsof zíjzelf de goal gemaakt hadden. Of recenter Nederland dat was in de wolken met Max verstappen. Zo waren de inwoners van Nazareth trots dat Jezus één van hen was. Als het ware een verlengstuk van hen. Een product dat zij hadden voortgebracht als zoon van Jozef.
En hier wringt nou net de schoen. Trots is op zichzelf niet verkeerd. Als je iets hebt dat kostbaar is in je ogen en waar je zorgvuldig mee omgaat, is dat mooi. Maar als dat kostbare wat je bezit, maakt dat je zelf belangrijker bent dan anderen die dat niet hebben – en zeker als je daarvoor op anderen neer kijkt – dan is er iets goed mis. Zo is aanzien, afkomst, roem en karakter op zich een voorrecht, maar als mensen zich daardoor gaan verheffen boven anderen, en op anderen gaan neerkijken, en doen alsof zij dat aan zichzelf te danken hebben, verandert het van iets waardevols in iets lelijk. Trots is dan niets anders dan hoogmoed, ijdelheid en eigenliefde. “al heb ik het volmaakte geloof dat bergen verzet, ik had de liefde niet, ik ware niets” hoorden we Paulus zeggen in zijn bekende ode aan de liefde 2).
Jezus voelt aan en was er ook op voorbereid dat zijn plaatsgenoten met hem aan de haal wilden gaan als een soort trofee. Daarom houdt hij hen een spiegel voor. En daardoor ook ons. Want de Jezus die tot de mensen in de synagoge spreekt is geen andere dan Jezus die tot ons spreekt hier en nu. Daarom bidt de priester of de diaken die het Evangelie leest aan het einde in stilte: “Mogen door de woorden van het Evangelie onze zonden worden uitgewist” 3).
Jezus houdt de mensen een spiegel voor. Hij bestraft hen niet en geselt hen niet met harde woorden, maar hij maakt gebruik van humor. Een beetje plagerig, maar liefdevol. Het is eigenlijk een soort lachspiegel. Zodat de mensen die erin kijken zich betrapt voelen en zelf ook om zichzelf moeten lachen. Humor is bevrijdend. Het is in een ongemakkelijke gespannen situatie heel vaak een ontsnappingsroute.
Daarom gebruikt Jezus twee voorbeelden uit de Bijbelse geschiedenis die ze allemaal wel kennen. Van die grote hongersnood waarin Elia niet naar een van de vele weduwvrouwen in Israel ging, maar naar een weduwe over de grens. En van de Syrische generaal die door de profeet Elisa van zijn melaatsheid genezen werd terwijl een vele melaatsen in Israël waren. Waren die gebeurtenissen niet het voorbeeld van dat een profeet niet in eigen land geëerd wordt? Dus waarom zouden de plaatsgenoten van Jezus vinden dat ze er recht op hadden, dat hij in hun midden wonderen deed? Voelden ze zich soms meer dan anderen omdat hij uit hun midden voortkwam? Dan staat dit juist Jezus in de weg om heilzame dingen in hun midden te doen. Waar Jezus op stuit is zelfgenoegzaamheid.  Zelfgenoegzaamheid van mensen die hem van kindsbeen af kennen en menen recht op hem te hebben: “Geneesheer, genees uzelf. Laat de wonderen die u bij anderen deed, nu ook eens hier zien”. Ze waren eigenlijk jaloers. Dat waren ze eigenlijk al omdat Jezus niet meteen naar hen was gekomen maar eerst naar andere steden en dorpen was gegaan. Zelfgenoegzaamheid gaat vaak gepaard met jaloezie. Iemand die zelfgenoegzaam is, is heel gemakkelijk gekwetst. De humor van Jezus wordt als een belediging gezien. Ze worden boos en verbannen Jezus uit de synagoge. We zien dat vaak in de politiek maar ook op het gebied van religie. Dat mensen zich gauw op hun tenen getrapt voelen. Humor wordt opgevat als belediging.
Het is een veeg teken dat mensen in onze dagen zo snel boos worden. Tot in de Tweede Kamer aan toe. De lontjes zijn kort. De mensen die eerst nog zo trots waren op Jezus als dorpsgenoot, dreigen hem nu van de rots te storten. Maar Jezus keert zich om en loopt ongedeerd tussen hen door. Hij is zonder angst, want hij weet dat zijn opdracht om de mensen dichter bij God te brengen, door niets en niemand verhinderd kan worden. Zelfs de dood niet zal blijken met Pasen. “Ik zal u maken tot een versterkte stad, een ijzeren zuil, een koperen muur tegenover het gehele land” 4) heeft God tegen de profeet Jeremia gezegd.
Laten wij als gelovige mensen op onze hoede zijn voor zelfgenoegzaamheid. Als je vol bent van je zelf, zelfs van je geloof, kun je niet vol zijn van God en van zijn liefde. Het feit dat we Jezus mogen kennen, is geen reden om op anderen neer te zien, of te menen dat we bij God nu een streepje voor hebben. Alsof niet wij blij moeten zijn met God, maar dat God blij moet zijn met ons. Er is inderdaad voor wie gelooft niets zo kostbaar als Jezus kennen en er is niets zo mooi als deel uit maken van de katholieke traditie en samen een gemeenschap vormen die het Evangelie in praktijk brengt. Maar zonder liefde en zonder zachtmoedigheid en vergevingsgezindheid en humor stelt het niets voor. Het moet niet om onszelf draaien, maar om Jezus, een mens van vlees en bloed zoals wij, zoon van Jozef, maar vooral de Zoon van God die in de wereld gekomen is om ons Gods liefde te laten voelen en ons te genezen en helen. Amen

(c) Martin Los, pr

1) Evangelielezing van de Mis van deze zondag: Luke 4:21-30
2) 2e lezing: I Korinthe 12:31-13:13
3) Romeins altaarmissaal
4) 1e lezing: Jeremiah 1;4-5,19-19
*) voor de Engelse tekst zie mijn blog Complacency ahead