Preek op Allerheiligen 1 november 2015 Mariakerk en Willibrordkerk waarin we de (74) gestorvenen in onze parochie van het afgelopen jaar herdachten

voorgeschreven schriftlezingen voor dit feest uit het universele r.k. lectionarium voor zon- en feestdagen. 1e lezing: Openbaring van Johannes 7:2-4.9-14 2e lezing: I Johannes 3:1-3 en Evangelie: Mattheus 5:1-12a

Lieve zusters en broeders, we gedenken vandaag onze gestorvenen. Voor ons zijn zij niet dood. Ze leven.
Ze leven voort in ons. Ze leven voort in onze harten. En wat ons het meest troost en verheugt: ze leven voor God.
Het is goed om ons daar van bewust te zijn. Deze dagen van gedachtenis, Allerheiligen en Allerzielen helpen ons daarbij. En ook deze eucharistie waarin we de gestorvenen van het afgelopen jaar gedenken.
Ons leven is in onze tijd zo gejaagd dat we soms nauwelijks aan ons eigen leven toe komen. Des te meer dreigen de gestorvenen uit beeld te raken. Daarmee doen we hen tekort en we doen ook onszelf te kort. Want als we onze gestorvenen liefdevol en dankbaar gedenken, vervult ons hart zich ondanks gemis met licht en vreugde.
En ze blijven dan ook een bron van inspiratie voor ons door hun voorbeeld.

Onze gestorvenen leven letterlijk in ons voort. Niemand van ons is uit de lucht komen vallen. We danken ons bestaan aan onze vaders en moeders.
Het ongelofelijke avontuur dat het leven is hebben we door hen ontvangen.
Juist als ze gestorven zijn, beseffen we dat vaak meer dan toen ze nog leefden.

Ze leven voort in onze harten. Dat geldt niet alleen van onze ouders maar van alle mensen met wie we verbonden zijn.
Wat een rijkdom aan verhalen en beelden. Wat een bron van inspiratie en bemoediging. Ons hart is een schatkamer met al die schatten van mensen die we gekend hebben, die ons gevormd hebben, die we bewonderd hebben.
Een Afrikaans spreekwoord zegt: een mens sterft tweemaal. Eenmaal aan het einde van je leven en eenmaal als ook de laatste die jou herinnert sterft. Het is goed om te bedenken wat wij nog voor onze gestorvenen kunnen betekenen doordat hun liefde en wijsheid van kracht blijft als we aan hen denken.

Maar er zijn ook mensen aan wie niemand denkt, omdat ze in eenzaamheid gestorven zijn. Daarom gedenkt de kerk morgen op Allerzielen ook alle gelovigen en mensen van goede wille aan wie niemand ooit nog denkt, en die we zelf ook niet gekend hebben. Ook zij mogen op onze liefde rekenen voor zover ze ook mensen waren met tekorten zoals wij zelf. De kerk gedenkt hen met liefde.
Ze betrekt de gelukwensen van Jezus ook op al die onbekende en in de ogen van de wereld vaak onbetekenende mensen: Zalig de armen van geest want aan het behoort het rijk der hemelen!
God heeft in zijn liefde immers het laatste woord over het leven van iedere mens. En Christus heeft zijn leven niet alleen gegeven voor hen die bekend of zelf beroemd zijn geworden, maar ook voor al diegenen die onopvallend leefden en op Hem vertrouwden, soms in de meest moeilijke omstandigheden.

Onze gestorvenen leven ook voor God. We mogen hen zien als opgenomen in de schatkamer van God, de hemel, en het eeuwig leven. De bekroning van ons leven is daar waar we God zelf mogen zien van aangezicht tot aangezicht. We mogen hier al weten dat we kinderen van God zijn door het geloof en de doop. Maar eens mogen we onszelf zien met de ogen van Gods liefde, zoals Hij ons ziet. Dan zullen we ook Hem zien zoals Hij in ons hart gewoond heeft, zoals de Herder die ons leidde. Dan zullen we ook elkaar zo zien.

Onze gestorvenen leven voor God. Ze zijn niet achtergebleven in het graf van voorbij. Ze zijn ons vooruit. We gaan hen tegemoet. Moge die belofte ons aansporen. Als wij ter communie gaan, gaan we hen al tegemoet, want we ontvangen in de communie Christus, dat is Jezus en allen met wie hij verenigd is, dus ook allen die ons al zijn voorgegaan. En vergeten we niet: zij hebben ons in hun hart meegenomen naar de hemel. Zij bidden daar voor ons dat alles wat zij uit liefde voor God en mensen gedaan hebben ons ten goede mag komen, mag beschermen voor het kwade en ook geleiden naar het eeuwige leven.

De hemel hoeft voor ons geen Verwegistan te zijn, geen fantasialand. De hemel is bevolkt met onze geliefden, vrienden, en nog veel meer. Met Jezus als het middelpunt, het eeuwige licht dat allen verlicht. Het is ons thuis. Het is ons eeuwig huis waar we naar op weg zijn, het thuis waar zij met Christus verenigd klaar staan om ons te verwelkomen in de vreugde zonder einde. Amen

(c) Pastoor Martin Los