Jus de orange en andere vruchtensappen uit een flesje zijn heel lekker. In mijn kindertijd bestonden flesjes met vruchtensap nog niet. Ik herinner me nog het eerste flesje Canada Dry dat bij ons in huis zijn intrede deed. We keken onze ogen uit: geperste sinasappel in een flesje. Dat was een wonder!  voor mij als kind bijna even groot als de zwart-wit televisie die in diezelfde tijd zijn intrede deed.
Toch neem ik nu ‘s avonds laat na gedane arbeid het liefst een glaasje rode wijn. Waarom vroeg ik me af? Er gaat toch niets steeds boven een heerlijk fris glas vruchtensap?

Ik weet nu waarom. Vruchtensap uit een flesje is altijd hetzelfde, altijd perfect. Net als een CD die je opzet: geen foutje erin, maar elke keer dezelfde uitvoering.
Met rode wijn blijf je altijd voor een verrassing staan. De soort, het merk, het jaar, kunnen mee of tegen vallen.Tenminste als je niet die als bessensap smakende uitgekiende Merlots drinkt, want dat lijkt echt op vruchtensap en smaakt altijd hetzelfde, ook perfect. Gewone rode wijn smaakt anders. Ze is meer te vergelijken met een live-uitvoering van een zangeres of een pianist. Die uitvoering is elke keer anders. Zou het allemaal goed gaan? Is er een passage die ineens verrassend mooi klinkt?

Wijn is net als mensen, soms meevallend, soms tegenvallend, of als het leven zelf. Dat maakt het juist zo boeiend. En natuurlijk denk ik ook altijd even aan Hem die de beste wijn voor het laatst heeft bewaard en zelf is.

Laatst was ik met een hele goede bekende bij de opticien. Haar randloze bril was in de wastafel gevallen en kapot. Aanleiding om een nieuw montuur te passen? Nu eens naar de laatste mode een bril met randen? Het valt niet mee als je zo’n grote overstap overweegt. Daarom stond haar gezicht bij elke nieuwe bril die gepast werd, niet erg vrolijk.
Spontaan zei ik opbeurend: “bij droefheid past geen énkele bril”.  Een nieuwe oneliner was geboren.
De opticien op een afstand nog wat montuurtjes uitzoekend, keerde zich om en zei:  “mag ik die in de toekomst gebruiken?”