Preek op de 6e zondag in de Paastijd 6 mei 2018 Mariakerk en Willibrordkerk

“Zoals de Vader mij heeft liefgehad, zij heb ik u liefgehad. Blijft in mijn liefde’ 1) Lieve broeders en zusters, deze uitnodiging van Jezus om in zijn liefde te blijven, raakt ons. We proeven de liefde in zijn woorden. Zijn woorden zijn liefde.
We mogen ons eraan warmen zoals we ons trouwens mogen warmen aan heel deze ontmoeting met de Heer in de eucharistie.
Maar waarom zouden we nog niet even bij stil staan bij zijn woorden als vrienden die bij het hardvuur zitten en gedachten uitwisselen.
“Blijft in mijn liefde’ zegt Jezus. Hij spreekt over zijn liefde als een soort ruimte. Een ruimte waar binnen we ons bevinden en bewegen. Een ruimte waar we uit kunnen gaan. Anders zou hij niet zeggen: ‘blijft in mijn liefde’. Het is de uitnodiging van Jezus om in zijn nabijheid te verblijven. Door naar zijn woorden te luisteren, door dankbaar te zijn voor wat Hij voor ons heeft overgehad, door te doen wat Hij ons vraagt en wat past bij degenen die bij hem willen horen. Zijn liefde vraagt erom dat wij zijn liefde beantwoorden. Kortom: dat wij in zijn liefde blijven. Het is niet zo dat wij als we niet in zijn liefde blijven, zijn liefde voor ons ophoudt. Zijn liefde is onvoorwaardelijk en onbeperkt. Het is de liefde als van de Vader voor de Zoon.
Laten we de liefde van Jezus dus allereerst als een geschenk aanvaarden en omarmen als het meest kostbare wat ons ten deel is gevallen. Zijn liefde is een opdracht, maar allereerst een fantastisch geschenk, een blijvend geschenk.
Maar niet alleen mogen we daar zelf van genieten. Jezus zelf geniet daarvan: “Dit zeg ik u opdat mijn vreugde in u zei’ . Jezus geniet ervan als wij in zijn iiefde verblijven. Liefhebben is zijn vreugde. Zijn lust en zijn leven. Dat gunt Hij ons ook: ‘opdat uw vreugde volkomen moge worden’ . Liefhebben is bron van duurzame vreugde.

Het boek van de Handelingen der apostelen geeft een kijkje in de vreugde van de eerste christenen 2). We hoorden van een zekere Cornelius. Een niet Joodse man die tot geloof gekomen was. De jonge kerk worstelde met het vraagstuk wie een echte christen kon zijn. Tot nu toe waren zij en de apostelen Joodse mensen die de besnijdenis praktiseerden en allerlei andere gebruiken die het hele dagelijks bestaan en huishoudelijk leven bepaalden. Voor niet Joodse mensen was dat vrijwel onmogelijk om ook te gaan beoefenen.
Deze Joodse christenen stelden dat de niet Joden (de rest van de wereld) die in Jezus geloofden eerst Jood moesten worden. Het was een dilemma waarvoor de eerste kerk stond. De kerk zou een kleine Joods-christelijke sekte gebleven zijn – of waarschijnlijk helemaal verdwenen – als ze niet tot haar vreugde erkent had dat God door Jezus ook niet Joodse mensen tot zijn kinderen riep. De heilige Geest opende het hart van Petrus toen deze Cornelius bij hem kwam en hem zelfs te voet viel. want de man keek hoog tegen hem op: “Voor God zijn we mensen, en allemaal gelijk’ zegt Petrus als hij de heidense manbij de hand pakt en overeind helpt. Even later is de vreugde volkomen als de Joodse christenen den heidense christenen beiden God loven en hun geloof belijden en hun liefde tot Christus. Zo ervaren ze samen de liefde van de Heer. Voortaan is er geen onderscheid meer. Allemaal vormen ze samen een gemeenschap overal waar het Evangelie verkondigd wordt.
Wat mooi als in de kerk de gemeenschap van de Heilige Geest die de priester aan het begin van de eucharistie allen toewenst, ook werkelijk beleefd wordt. Als de harten voor elkaar opengaan. Als grenzen wegvallen. Dat zijn de momenten waarop we blij en trots zijn dat we mogen geloven en dat we de liefde van Christus samen beleven.

De afgelopen week had ik het voorrecht om met een groepje parochianen deel te nemen aan de grote bedevaart van het aartsbisdom naar het Mariabedevaartsoord Lourdes. Met ruim twaalfhonderd personen, jong en oud, beleefden we ons geloof samen met de internationale kerk, want je hoort er alle talen de hele week. En we maakten deel uit van de internationale Mis op woensdagmorgen met tienduizend gelovigen uit alle volkeren. Dan zie je over grenzen heen. Je ziet elkaar met andere, nieuwe ogen.
Het was ook heel bijzonder dat we samen met de andere parochies uit de gemeente Utrecht bijeen waren gedurende de hele week. Het was mooi om te ervaren hoe mensen over de grenzen van hun eigen parochies heen keken en dat we beleefden in de vieringen, de gesprekken, en het samen op trekken dat geloof en kerk groter zijn dan ons eigen wereldje. We hebben elkaar allemaal nodig. We moeten ons niet afsluiten voor de ander, of voor de andere parochies, maar openstaan voor elkaar. Dan beleven we de kracht en de realiteit van de liefde van Christus. Dan zijn we samen blij en wordt onze vreugde volkomen.
Liefde, echte liefde sluit niet buiten, maar verbindt. Liefde als verschijning van Christus.
We zijn de mooie meimaand binnengegaan, de Mariamaand. Maria laat ons zien hoe de liefde van haar Zoon en de liefde tot haar zoon ons allen als een mantel om ons heen verbindt. Met Maria kan het niet anders of we blijven in de liefde van Christus. En dan is er blijdschap en verlangen we elkaar gelukkig te maken als kinderen van God

Pastoor Martin Los
1) Evangelie van de zondag: Johannes 15:9-17
2) 1e lezing: Handelingen der Apostelen 10:25 en volgende
Afbeelding: foto aan het einde van de lichtprocessie 2 mei 2018 Lourdes foto (c) Martin Los