voorgeschreven Schriftlezingen van het wereldwijde r.k. lectionarium van deze zondag: 1e lezing Jesaja 5:1-7; 2e lezing Filippenzen 4:6-9. Evangelie: Matteus 21:33-43

In deze Mis vierde het parochiële koor Singhet die Mare zijn 45 jarig bestaan

Lieve zusters en broeders, “Weest onbezorgd” zegt de Paulus. “Laat uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking en nooit zonder dankzegging”.
De apostel spoort de gelovigen aan om voortdurend alle zorgen in gebed aan God voor te leggen en om te danken voor het vele goede dat we ontvangen.
Je voelt je daar persoonlijk goed bij als we zo doen in het dagelijks leven. Maar  ook als geloofsgemeenschap wanneer we samenkomen om te bidden zoals vandaag op de dag van de Heer.
Wat mooi dat we ons vertrouwen in God en onze noodkreten en onze dankbaarheid samen mogen uitzingen. Wat fijn dat we daarin ondersteund worden door zang van een koor als Singhet die Mare dat vandaag zijn vijfenveertigjarig jubileum viert. Dat is vandaag extra reden tot dankbaarheid.

We hebben elkaar hard nodig om die positieve instelling waartoe Paulus ons aanspoort, te bewaren. Want de toestand in de wereld is niet rooskleurig. Er is alle reden om ons zorgen te maken.
Met zijn aansporing om niet bezorgd te zijn bedoelt de apostel zeker niet dat we onze kop in het zand moeten steken. Vandaar ook dat hij zegt: “leg alles voor aan God in uw gebeden”.
We moeten weten dat we er niet alleen voor staan. We zijn niet voor onszelf bezig. We zijn het volk van God. We zijn geroepen om allemaal werkers te zijn in zijn wijngaard. En we hebben een boodschap  van hoop en uitzicht voor onze wereld. Een boodschap die telkens klinkt als een nieuw lied, een boodschap van vreugde in een wereld die overschaduwd wordt door nare dingen.

Wat is er in de wereld toch aan de hand, vragen we ons. We zien hoe in verschillende gebieden vele onschuldige mensen het slachtoffer worden van terreur en geweld.  De daders zijn mensen zoals wij. Hoe kan dat?
Veel bevrijdingsbewegingen begonnen ooit vreedzaam, maar later ontaarden ze in geweld. Het communisme begon bij idealisten die terecht verkondigden dat de enorme armoede onder een groot deel van de bevolking onrecht was. Het eindigde in eindeloos bloedvergieten en onderdrukking van onschuldige arme boeren en burgers.
In onze tijd is het niet anders. Misschien waren dat de eerste dromers over een Islamitisch Kalifaat vervuld van puur idealisme. We weten inmiddels waar deze beweging toe in staat is.

Het is een les voor ons allen dat idealen kunnen uitdraaien op discriminatie en geweld. Op een bepaald moment gaat men andere mensen als vijanden zien en dan lijkt alles geoorloofd.
Elke politieke of maatschappelijke beweging loopt dat gevaar dat het doel de middelen heiligt.
Ook godsdienst ontkomt niet aan dat gevaar. Ze heeft als ideaal de Allerhoogste te dienen. Maar godsdienst kan ook verworden tot regelzucht en onbarmhartigheid en uitsluiting van anderen.

Vandaag horen we hoe Jezus zelf zijn hoorders daarover een spiegel voorhoudt. God dienen is als werken in de wijngaard. De wijngaard is de aarde die aan de mensen gegeven is, om haar te bewerken en de vruchten te oogsten en van de wijn te genieten. Het volk van God is uitverkoren om deze wijngaard te onderhouden. Ze geniet het voorrecht om aan alle mensen te laten zien hoe goed God is en hoe goed het is om God te dienen.
Maar ook de geschiedenis van Gods volk in het Oude Testament laat zien dat mensen de godsdienst gingen gebruiken voor eigen doeleinden en op een verkeerde manier.
God zond profeten om hen tot ommekeer te bewegen. Maar er werd niet naar hen geluisterd. Ze werden soms zelfs gedood.
Als de eigenaar van de wijngaard tenslotte zijn eigen zoon zendt, zouden ze dan naar hem luisteren of zouden ze hem ook ombrengen zodat ze helemaal vrij spel zouden hebben? Als ze hem doden is dan niet alles afgelopen? Dat zou je denken.
Maar God is anders. Juist als de Zoon wordt gedood, is dat niet het einde van de wijngaard, want het is Gods wijngaard.
“De steen die door de bouwlieden werd afgekeurd, is juist de hoeksteen geworden” zegt Jezus. Hij citeert daarmee één van de bekende Psalmen.
De Heer doelt daarmee op zijn dood aan het kruis. Dat zal het begin zijn  van een nieuwe wereld waarin Gods liefde en barmhartigheid het laatste woord heeft.
Als de gekruisigde, en verworpene, is Hij de hoeksteen die het hele bouwwerk bijeenhoudt. Het bouwwerk van de nieuwe tempel van God

Jezus Christus en zijn Evangelie kunnen niet meer uitgeroeid worden uit deze wereld. Het is een onstuitbare beweging van mensen die geraakt zijn door de mateloze liefde en genade van God die Christus in deze wereld verspreid.
Als christenen staan wij voor het geloof in Gods barmhartigheid. Maar dan moeten juist wij, christenen, op onze hoede zijn, dat we niet menselijke regels boven de mens stellen. Ons hoogste ideaal moet zijn dat we de barmhartigheid van God en de liefde van Jezus in praktijk brengen. Idealisme kan niet zonder echte compassie.

Lieve zusters en broeders, het behoort tot de natuur van mensen bepaalde waarden hoger te achten dan zichzelf. God heeft alle mensen zo gemaakt. Die waarden zijn de voedingsbodem voor onze idealen. Prachtig. Het zet ons in beweging.
Wat we ook zien is dat idealen gemakkelijk over kunnen gaan in ideologieën.
Jezus Christus behoedt ons voor deze verafgoding van idealen.
Laten we als kerk en als gelovigen dit aan de wereld voorleven.  Idealen zijn menselijk en mooi en waard na te streven en offers voor te brengen. Maar nooit ten koste van de barmhartigheid en van de medemenselijkheid.

Laten we dat ook waarmaken binnen in de kerk. De kerk in het groot. En ook in het klein, in onze eigen gemeenschap, in onze gezinnen en verenigingen.
Laten we altijd de aansporing van Paulus ter harte nemen: “laat al uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking en nooit zonder dankzegging” zoals Paulus.
Want dankbaarheid is het beste medicijn tegen hardvochtigheid en onmenselijk gedrag naar elkaar en anderen. Laten we die dankbaarheid uiten, elke dag opnieuw. En laten we die dank met elkaar uitzingen als we samenkomen in de liturgie zoals vandaag. De koorzang herinnert ons allen telkens aan die opdracht.
We zullen er zelf wel bij varen in de wijngaard van de Heer. En dan hebben we ook een boodschap voor deze wereld met zijn zorgen en verschrikkingen. Dan maken we waar wat ons wordt toegeroepen: “Zingt een nieuw lied voor God, de Heer. Zingt voor de Heer en verheerlijkt zijn Naam”.
Pastoor Martin Los

Preek op de 26e zondag door het jaar op 28 september 2014 in de parochiekerk van O.L.V. ten Hemelopneming te De Meern
Bij het Evangelie van deze zondag uit het voorgeschreven wereldwijde lectionarium van de r.k. kerk: Mattheus 21:28-23

Lieve zusters en broeders, gisteravond ben ik terug gekomen van een zesdaagse bedevaart naar Lourdes met ongeveer honderdvijftig pelgrims uit alle delen van ons land. Net als voorgaande jaren ging ik mee als hoofdaalmoezenier.
Ook nu ben ik weer diep onder de indruk van wat deze ontmoeting met God met mensen doet. Mensen die zijn vastgelopen in hun leven door een verlies dat ze niet verwerkt hebben, zien plotseling een nieuwe weg voor zich liggen. Anderen die lijden onder hun menselijke beperkingen en niet goed meekunnen komen, ontdekken dat ze voor God helemaal meetellen omdat God niet kijkt naar wat je niet kunt en hoe je functioneert in de samenleving, maar naar wie je bent en wat je ten diepste verlangt.

“Waren er nog mensen die hun krukken hebben weggegooid en weer konden lopen?” vroeg iemand mij toen ik weer thuis was.
“Jazeker!” zei ik “Er was niemand die plotseling geen rolstoel meer nodig had. Maar ik heb wel degelijk mensen hun krukken zien weggooien in die zin dat ze weer kracht kregen en weer blij werden en zich echt gelukkig voelden”
Ik zag weer hoe mensen zich aangeraakt voelden door de liefde van God in de ontmoeting van mensen met elkaar, in de gezamenlijke gebedsmomenten en vieringen, rond de Grot waar meer dan honderdvijftig jaar geleden Maria verscheen aan een jong meisje. In een godvergeten oord aan de voet van de Pyreneeën.

Dat jonge meisje heette Bernadette. Ze kwam uit een arm gezin. Bij de grot was ze bezig hout te sprokkelen. Een moeizaam werk. Want met de takkenbos op haar rug moest ze steeds bukken naar dode takken.
Dat meisje krijg een verschijning van Maria. Maria vertelde haar in meerdere stappen over verschillende dagen dat Bernadette de mensen moest oproepen om een nieuw begin te maken. De mensen moesten zich omkeren tot God. Ze moesten God weer in hun leven toelaten. Ze moesten weer blij en gelukkig worden.
Ze ging aarzelend naar de pastoor van Lourdes toe. Die had grote moeite om te geloven dat dit echt gebeurd was. Maar het eenvoudige, zuivere meisje, maakte indruk op hem. De volgende dagen verscheen Maria opnieuw aan Bernadette op diezelfde plaats. Dorpelingen waren haar gevolgd om op een afstand te zien wat er gebeurde.
En weer verscheen Maria aan Bernadette. De omstanders zagen zelf niets. Maar ze zagen wel dat Bernadette iets bijzonders beleefde.

Op een dag zagen ze haar op de grond gaan liggen en van het onkruid eten. En bij de volgende verschijning bleek daar een bron op te borrelen. Dat is de bron waar honderduizenden pelgrims jaarlijks naar toe komen om ervan te drinken en het water mee naar huis te nemen.
Het is geen bron om je dorst mee te lessen. Al mag dat zeker ook. Maar velen drinken het water uit de bron om Gods genade te proeven die door de boodschap van Maria aan Bernadette zoveel mensen nieuwe hoop heeft gegeven. Mensen die gebroken zijn worden er opnieuw hele mensen.

Zo is het Evangelie bedoeld. Het Evangelie van Gods liefde. De blijde boodschap van Jezus. Die boodschap bestaat niet uit louter woorden, om zo te zeggen uit informatie. Die boodschap wil ons raken en bezielen met Gods liefde en nieuwe mensen maken.
Lourdes is één van die plaatsen waar de boodschap van Jezus om zo te zeggen “tastbaar” beleefd wordt. Mensen komen er opnieuw tot leven.
Maar dat is overal de bedoeling waar de kerk is en het evangelie van Jezus Christus verkondigt. Ook in Lutjebroek en Didam en Vught waar dit keer de meeste pelgrims vandaan kwamen. Dit is ook de bedoeling hier in Leidsche Rijn.
Het is niet de bedoeling dat we als christenen het Evangelie braaf aanhoren en weer over gaan tot de orde van de dag. Of iets dat we in regels vatten. Het is de bedoeling dat we de boodschap van Gods liefde daadwerkelijk beleven. Dat ze ons vervult van vreugde. En dat we telkens nieuwe mensen worden, met nieuwe kansen en nieuwe hoop.

Toen Jezus op aarde was, gebeurde dat ook heel zichtbaar. Mensen vastgelopen in hun verleden en in hun schuld kregen nieuwe moed. Ze keerden zich om tot God door de roepstem van God door Jezus optreden.
Het was ongelofelijk wat er gebeurde. Mensen van wie je het niet zou verwachten en godsdienstig gezien helemaal niet meetelden werden geraakt door Jezus.
“Tollenaars en ontuchtige vrouwen” zei Jezus “gaan eerder het rijk van God binnen dan jullie” zei hij tegen de godsdienstige mensen van zijn tijd, de oudsten van het volk en de hogepriesters en hun volgelingen.
Die leiders van de godsdienst keken met argusogen naar wat er gebeurde. Als genodigden op een feest die met zure gezichten aan de kant bleven staan. En ze verweten Jezus dat hij omging met de verkeerde mensen, en dat hij hun godsdienst naar beneden haalde.

Andere halve eeuw geleden begon die bron opnieuw te stromen zoals vaker door de tijden, door de verschijning van Maria aan Bernadette. Ze moest de mensen oproepen zich om te keren tot God en met blijdschap een nieuw leven te beginnen.
Bernadette dronk zelf als eerste van die bron die daar ontsprong. Ze werd daardoor zelf een bron van vreugde voor vele miljoenen mensen uit de hele wereld. Tot op vandaag.

Paus Franciscus benadrukt ook de vreugde van het geloof. Hij roept ons op om als christenen niet steeds met de regels bezig te zijn zoals de Farizeeen.
Met alle respect voor boekhouders, we moeten met geloof niet omgaan als boekhouders die tevreden zijn als de rekening klopt. We moeten ondernemers zijn. We moeten het erop wagen met Gods liefde. Gezond risico durven lopen.
Laten we erop uit trekken om te zien hoe God ook in onze tijd mensen nieuwe hoop wil geven en oprichten uit het gevoel van er niet toe te doen en uit gevoel van zinloosheid.

En hoe kunnen we op de beste manier zien hoe God in onze dagen een bron van vernieuwing en vreugde is? Door zelf als eerste van die bron te drinken. Net als Bernadette.
We moeten zelf als eerste het geloof in God en in Jezus Christus weer echt gaan beleven als een kracht die werkzaam in ons is.
Als we zelf echt gelukkig zijn met ons geloof in de blijde boodschap van God, dan zullen we ook zelf aanstekelijk zijn. Dan zullen we God overal aan het werk zien, in plaats van ons te beklagen over de afwezigheid van God in onze tijd.
Bidden we eenvoudig: “Jezus, U bent een bron van kracht en goddelijke liefde die mensen tot ommekeer kan brengen en blij maken. Open onze ogen dat U ook nu diezelfde bron bent, en dat wij mogen drinken uit die bron van goddelijke, eeuwig leven”. Amen

© Martin Los, pastoor