Tag archieven: Ukraine

A blessing in times of tribulation

Geplaatst op door
Beantwoorden

Sermon on the 2nd Sunday of Lent on March 13, 2022 in St. Peter en St. Pauls church in Cothen

Dear sisters and brothers, at the transfiguration on the mountain we see Jesus talking with the two great figures from the Holy Scriptures, Elijah and Moses 1). This means something very special. It means that throughout his life Jesus was always in conversation with the Law and the Prophets and the Psalms. He read all the words as addressed to him personally and as words about himself and his mission . When he was in the synagogue, but also at home and in the silence of nature. He kept the words all in his heart.
At various times Jesus explains to his disciples that Moses and the prophets speak of him. Even after his resurrection, when he joins those two disciples who return disappointed to their village Emmaus. They are saddened and confused because their master has died on the cross. He asks what is the matter. Then he answers: “O fools and slow of heart to believe all that the profets have spoken” Ought not Christ to have suffered these things and to enter into his glory? And beginning at Moses he expounded unto them in all the scriptures the things concrening himsel
Peter, James and John are with Jesus on the mountain. Their eyes are lit. They see something only they can see and hear. Who Jesus really is. From heavenly perspective. And they hear from the cloud that surrounds them – image of the presence of God -: This is my beloved Son, hear him. Jesus thus revealed himself to them, to encourage them in advance. Because if they saw Jesus, abused, condemned, wounded, died on the cross, wouldn’t they drop out? Would not that ordeal be beyond their strength? With this image of the transfiguration on the mountain, Jesus promises them that he will not let them fall if they believe in him.
This vision will give them strength to endure the trial of their faith. Not just when they see what Jesus goes through to do the will of his heavenly Father and reveal God’s love to people. But it will also strengthen them if they themselves are tested by the suffering that befalls them because they remain faithful to Jesus and his glad tidings.
So Jesus also knew very well the story of Abraham that we have just read 2). It was read annually on a certain sabbath in the synagogue. It is about Abraham, the Father of all believers, with whom God makes a covenant. His progeny will be as numerous as the stars in the sky, not only so numerous but also so beautiful and radiant in the darkness. Such will be the people of God. But it will also face severe and prolonged trials, slave labor, opposition and disenfranchisement
This is pictured in the sacrifice Abraham must make. He must slaughter three times three animals in the middle and place them opposite each other . A cow, a goat and a ram. Those are animals that belonged to the household, close and subservient to human beings. The cow as milkproducer and draft animal. The buck, also a source of milk, but with a defense against the non-owner. And the ram who feels responsible for the herd. That they are split in half is a picture of the slavery, defenselessness and lawlessness that threatens to break the people. The birds are not bound to the earth. He was not allowed to split them into. These feathered feathered creatures are images of the refuge that God’s people are allowed to seek and find in God in times of tribulations. So Abraham sees in his dream what his descendants will suffer as a result of faithfulness to Abraham’s faith and God’s covenant. Abraham grows tired of chasing off the birds of prey that prey upon the flesh. He falls into a deep sleep of fear and darkness.
It is the same anguish that Jesus will endure in the Garden of Gethsemane as he envisions the suffering that awaits him. But even more frightening: the knowledge of what awaits his disciples and followers in the course of time. That they will be scattered in the world, that they will be persecuted and divided. That there will be times when faith seems to evaporate because a new generation doesn’t seem to want to pass the baton, as it does in our time.
But then a column of smoke and fire moves between the split animals. This is the image that God maintains His covenant. He heals the split halves. God will lead his people as a whole, undamaged, through all the tribulations. Despite everything, the strength of God’s people, of all believers, will not be broken.
Jesus knew that story of God’s covenant with Abraham. He not only knew it, he experienced it himself. He understood it as his way, his calling.
Dear brothers and sisters, in imitation of Jesus Christ, with his glorified image before our eyes, let us also remain faithful in all the trials that may yet lie ahead of us. Let’s not just believe as long as we are well doing. Like Abraham, we may hold our breath as we think about what awaits us personally and as a Church and as a human race. We may even be at a turning point in history. What will the war in Ukraine turn out to be? We feel powerless. It is a confusing time in every way. Let us continue to trust – yes even more intensely – May we as children of Abraham and as children of God shine like the stars in the sky, like countless points of light in the darkness. A voice from heaven says: This is my beloved Son, hear him. Amen

Martin Los, pr

1) Gospel reading this Sunday: Luke 9:28-36
2) 1st reading: Genesis 15:5-12,17-18
3) explanation of this sacrifice found with the Sefer Bereshiet commentary by Samson Rafael Hirsch (1808-1888). second edition completely revised by Isaac Levy 1976
Image: icon of Jesus’ transfiguration on the mountain

Vasten uit liefde voor ons leven in deze wereld

Geplaatst op door
Beantwoorden

Preek Aswoensdag 2 maart 2022 H. Barbara Bunnik

“Als je vast, trekt dan geen somber gezicht zoals de huichelaars, want zij verstrakken hun gezicht om aan de mensen te laten zien, dat zij vasten” *).
Jezus spreekt deze woorden tot  de menigte wanneer hij hen het rijk van God aankondigt. Hoe dat rijk van God eruit ziet en hoe je er deel aan kunt krijgen. In het kader daarvan spreekt hij ook over vasten. Hij hoeft hen niet uit te leggen wat vasten is, want dat wist iedereen en ze brachten vasten ook in praktijk. De vraag was alleen hoe je zinvol en oprecht vast. Die vraag geldt des te sterker voor ons mensen die nauwelijks meer ervaring hebben met vasten, althans in religieuze zin. Want mensen die aan de lijn doen noemen dit ook wel vasten. Het doel is dan gewichtsafname. Minder eten is dan een kwestie van nut en in veel gevallen van overgewicht noodzaak. Maar echt vasten heeft niets met nut en noodzaak te maken. Was dat wel zo dan zou de vastenpraktijk in onze kerk en in de moderne maatschappij nooit zo in onbruik zijn geraakt. Want waarom zou je vasten als een zichtbaar resultaat niet de bedoeling is? Zeker wanneer we Jezus horen zeggen dat je als je vast beter je gezicht kunt wassen en oliën in plaats van as op je hoofd te strooien. Dus zelfs zichtbare tekenen kun je beter mijden als je wilt voorkomen dat je een huichelaar bent.
De vraag is dus waarom dan wel vasten en hoe? We zullen allemaal beamen dat het leven op aarde mooi is. Een prachtig avontuur. We vieren dat in eigen kring door het jaar met verjaardagen en jubilea. In de samenleving met feesten en evenementen. En als we op vakantie gaan. Op al deze momenten omarmen en vieren we het leven. We vieren het leven als een goed op zich. Maar er is ook een andere kant aan het leven in deze wereld. Het onrecht, het misbruik, het geweld, de teleurstellingen, de verliezen, de menselijke schuld aan alles, teveel om op te noemen, inclusief de verschrikking die mensen in Ukraine ondergaan op dit moment. Stoppen we dat allemaal onder het vloerkleed? Of staan we daar ook bij stil, niet door te vieren, maar wel door op bepaalde momenten persoonlijk en samen af te zien van genot en luxe? Met andere woorden: houden we alleen van het leven en van deze wereld voor zover het allemaal rozengeur en maneschijn is? En zeggen: anders hoeft het van ons niet? Is alle vreugde en plezier slechts zoals we tegenwoordig zeggen “guilty pleasure”. Dat als je eerlijk bent, er eigenlijk totaal geen reden meer is om te feesten? Of omarmen we ook dit leven en deze wereld met z’n nare kanten en zijn gruwelijkheden. De vraag is niet of we ‘de pijn en het lijden en de gruwelijkheden accepteren. Dat kunnen we niet eens. Maar de vraag is of we de wereld en ook ons eigen leven in de wereld mét zijn onbegrijpelijke en afschuwelijke kanten accepteren liefhebben. Alleen dan zullen we ook werkelijk het leven liefhebben zoals het is. En dan zullen we ook de energie vinden om ondanks alles ons in te zetten voor een betere wereld vol recht en gerechtigheid en te genieten van het goede. Dan zullen we altijd de hoop in ons brandend houden zonder schuldgevoel omdat we de as en het vuil onder het tapijt geveegd hebben. Nee, we mogen steeds opnieuw beginnen.
“Stof zijt ge en tot stof zult ge wederkeren” horen we tot ons zeggen als we ons het askruisje laten opleggen **). Aanvaarden we het leven in deze wereld ook als het uiteindelijk niet meer is dan stof? Dat lijkt het absolute dieptepunt, maar de liefde voor het leven begint pas echt daar waar we er niet voor wegvluchten. Juist daar verrijst het vuur uit de as. Juist daar lacht het leven ons echt toe als een wonder, een geschenk,  dat we mogen vieren als iets dan ons nooit meer afgenomen kan worden.
Daarom is deze vastentijd een oproep tot bekering, bekering tot het echte leven, bekering tot het leven met God en Jezus. “Laat u verzoenen met God” zegt de apostel ***). Alzo lief heeft God deze wereld gehad dat hij zijn eniggeboren zoon in deze wereld gezonden heeft op dat ieder die in Hem gelooft, deel mag hebben aan het eeuwige leven.
Als God deze wereld en ons mensen ondanks de zwarte bladzijden, ondanks alles zo liefheeft, en we geloven in Jezus, dan kunnen en mogen we niet achterblijven. Amen

Martin los pr.

*) Evangelie van Aswoensdag: Mattheus 6:15-18
**) ritueel van de Aswoensdagviering
***) 2e brief aan de Kortinthiers 5:20-6:2