Preek op de 2e Adventszondag 2016

Preek op de Tweede zondag van de Advent 2016 op 3 en 4 december in de Mariakerk en Willibrordkerk

anonymusjohdedoperDe mensen komen massaal op Johannes de Doper af? Wat is er zo bijzonder aan hem? Zijn mantel die bestond uit het vel van een kameel? ***) Johannes wees voor zichzelf alle luxe af. Zonder luxe kun je heel best een goed en betekenisvol leven leiden. Heel veel mensen leven in armoede omdat zij niets hebben. Johannes kóós ervoor om in eenvoud te leven. Hij kon tenminste nog kiezen. Dat is een hele luxe. In onze tijd zie je veel jonge mensen in spijkerbroeken lopen met gaten erin. Vaak zie je aan de haardracht, peperdure gympies, en IPhone dat de drager van de spijkerbroek met gaten welvarend is. Deze broeken worden met gaten en al nieuw gekocht. Zo lijken jongelui een statement te willen maken: arme mensen, schaam je niet voor je armoede, wij zijn solidair met jullie, wij willen niet meer zijn dan jullie. Het kán een teken van de tijd zijn dat jonge mensen zich opzettelijk als arm voordoen. Maar het blijft een luxe, want de arme heeft geen keus.
Nee, zou het alleen om zijn mantel van de versleten huid van een kameel zijn, dan zouden we vandaag niet stil staan bij Johannes de Doper. Was het dan zo bijzonder dat hij sprinkhanen at en wilde honing? Hij leefde van wat de natuur in zijn onmiddellijke omgeving hem aanbood. Dat maakte hem tot een onafhankelijk en vrij man. Ook in onze tijd zie je mensen die dicht bij de natuur willen leven. Ze verbouwen hun eigen groenten. Ze willen niet afhankelijk zijn van voedselaanvoer die zou kunnen stagneren in tijden van crisis. Sperzieboontjes uit Egypte die we nu eten, kunnen ooit onbereikbaar worden. Nee, alleen om zijn leefstijl zou Johannes de Doper niet de persoon zijn bij wie we in onze tijd, ook vandaag, stil staan.
Is Johannes de Doper zo bijzonder omdat hij mensen oproept om hun leven te beteren? In elke tijd en in elk land of samenleving staan onverwacht personen op die zeggen: “mensen, het gaat niet goed! We moeten het anders gaan doen”. Je hoeft de televisie maar aan te zetten of we horen vrouwen en mannen verkondigen dat het niet goed gaat met de wereld, met ons land, met onze cultuur. De klimaatcrisis, de migrantencrisis, de Europese crisis. Als gewone mensen weet je soms niet meer wie geloofwaardig is en wie de moeite waard is te volgen. Johannes de Doper was in zijn tijd echt niet de enige die mensen opriep zich te bezinnen en een nieuw begin te maken.
Er is maar een echte reden waarom Johannes de Doper echt zo bijzonder was. Eén reden waarom we vandaag nog naar hem luisteren. Eén reden waarom hij met kop en schouders uitsteekt boven alle idealisten, en maatschappijcritici en profeten. Hij wijst niet naar zichzelf. Hij wijst naar iemand die na hem komt: “Ik ben niet waardig zijn sandalen los te maken. Hij zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur”. Johannes wijst van zich af naar de toekomst. Hij doet de harten van allen sneller kloppen. Johannes kondigt de komst van Jezus Christus aan. Hij doet wat alle profeten voor hem gedaan hebben. Zij hebben de hoop in het volk van God brandend gehouden. Generatie op generatie. Nu mag Johannes als laatste van deze profeten de hoop opvoeren als een soort van cliffhanger.
Hoe moeten de mensen kijken. Welke kant moeten ze op kijken? Naar wie moeten ze kijken? Welk profiel heeft de grote man waar alle profeten naar wijzen? Van wie Johannes zegt: “Na mij komt hij die sterker is dan ik?”
Jesaja *) zegt: “De Geest van de Heer zal op hem rusten, de geest van wijsheid en verstand, de geest van raad en heldenmoed, de geest van liefde en ontzag voor God”. Van hem zegt Johannes: “na mij komt hij die sterker is dan ik” . Jullie weten welke kant je moet uitkijken. Als je hem ziet die aan dat profiel voldoet, dan is hij het, de lang verwachte. En niemand anders.
Johannes wees van zich af. Hij moest zelf ook gewoon luisteren naar wat de profeten voor hem gezegd hadden. Toch was híj de grootste want de tijd was nu vervuld. Het moment waarop de Heer zou komen, was nu in aantocht: die zachtmoedige, degene op wie de Geest van de Heer rustte. Hij, die paste in het profiel van de langverwachte Messias. Waar de hoop van generaties op was gevestigd ging nu gebeuren. Zo steekt Johannes met kop en schouders uit boven alles en iedereen. Weet u wat nu zo bijzonder is? Wij mogen op Johannes de Doper lijken. Ieder van ons op onze eigen wijze. Want als wij als christenen leven, dan zijn we ook wegwijzers naar Christus, wegwijzer voor alle mensen die in verwarring zijn en die op zoek zijn naar houvast, naar iemand op wie zij kunnen bouwen. Als wij oprecht leven naar het Evangelie – ondanks onze beperkingen – zijn we tekenen van hoop. Dan doen we de harten van mensen van goede wil sneller kloppen. We zeggen niet: kijk ons eens! Wij wijzen van onszelf af naar Christus.
Wat is er mooier dan dat we de hoop in onze medemensen mogen aanwakkeren? Wat geeft meer voldoening dan dat we mensen een nieuw perspectief mogen geven, het perspectief van het rijk van God, het gelaat van Jezus Christus. We mogen het allemaal op onze eigen manier doen. De één door zorg voor de armen, de ander door idealisme, weer een ander door enthousiasme, door goede raad, of door volharding en trouw. Of door gebed. Niemand kan zeggen: voor mij was er geen mogelijkheid weggelegd om mee te doen. Laten we allemaal met Johannes de Doper die ene kant uitkijken die hij uitwijst. Dat is Advent. En laten we uitroepen met de oud-christelijke roep: Maranatha, Kom, Heer Jezus, kom! Amen

Martin Los, pastoor
Lezingen uit het voorgeschreven leesrooster van de r.k. kerk voor de 2e adventszondag
*) 1e lezing: Jesaja 11:1-10 **) 2e lezing: Romeinen 15:4-9 ***) Evangelie: Matteus 3:1-12

Korte Homilie op Palmzondag 2016 in de Mariakerk

Lieve zusters en broeders, van Hosanna en zwaaien met palmtakken gaat het plotseling over in Kruisigt hem en spotten en spuwen.
De mensen die de oude profetieën kenden wisten uit de profeet Zacharia dat aan het einde der tijden de Messias zou komen vanaf de olijfberg en dat hij zou Jeruzalem zou binnen treden op een ezel.
Toen Jezus daar op een ezel de stad naderde grepen de mensen spontaan de takken van de palmbomen om de lang verwachte koning te verwelkomen.
2016b2016 (2)Alleen, die koning bleek heel anders te zijn dan men zich had voorgesteld. Toen de overheden Jezus lieten geselen en hem samen met misdadigers tot de kruisdood veroordeelden, sloeg het enthousiasme van ontzetting over in hoon. Iemand die pretendeert de Messias te zijn, en zich even later zo in de kaart laat kijken doordat hij zich een doornenkroon op het hoofd laat drukken, verdíent het ook om veracht te worden, was de gedachte.
Hoe gemakkelijk slaat bewondering om in afwijzing en erger. Aanvankelijk werden Syrische vluchtelingen bewonderd om hun verlangen naar vrijheid, hun moed en enthousiast begroet. Maar nu gaan alle grenzen dicht. De negatieve verhalen over hen overheersen. Er is nauwelijks nog mededogen met deze stakkers wier huizen en steden in puin liggen. Alsof we helemaal geen moeite meer doen ons een beetje te verplaatsen in hen.
Ik denk ook aan de eenzame ouderen, de jongeren met psychische problemen, en zovele anderen die teruggeworpen zijn op hun lijden en gebrek. Alsof we door als maatschappij langs hen heen te leven, hen de indruk gegeven dat het eigen schuld is. Natuurlijk krijgen we dagelijks via krant, en tv en sociale media veel beelden en verhalen van leed te zien en te horen. Door die overvloed dreigen we af te stompen. Paus Franciscus heeft zeer onlangs een hele treffende uitdrukking gebruikt. Hij spreekt over de globalisering van de onverschilligheid.
Over de hele wereld zien we mensen massaal zich afsluiten voor het leed en verdriet van anderen, voor hun erbarmelijke omstandigheden.
Als mensen zich afsluiten voor het lijden van anderen, wordt ook het lijden in eigen leven tot een probleem waar we geen raad mee weten, iets wat we uit willen bannen. Maar is een leven waarin geen plaats is voor lijden, nog echt menselijk?
Als we onkwetsbaar zijn kunnen we geen liefde meer ontvangen, geen zorg meer waarderen, en ook niet meer echt genieten en dankbaar zijn. Christus ging het lijden niet uit de weg. Hij nam het bewust op zich. En zo is hij de verlosser van de wereld geworden. Dat is de boodschap van het Evangelie voor alle mensen. Een boodschap die wij als christenen mogen verkondigen aan iedereen.
Niet alleen door de indrukwekkende liturgie zoals vandaag met de Palmtakken en de Palmpaasstokken en de ontroerende lezing van het Lijdensverhaal, maar voor al door zelf niet toe te geven aan de onverschilligheid tegenover het leed van anderen.
“Bidt dat jullie niet in bekoring valt” zei Jezus vooraf tegen zijn leerlingen in de Hof van Getsemane.
Deze verleiding is ook in onze dagen heel actueel. Dat het lijden van anderen ons niets meer doet. Eeuwenlang wijden gelovige mannen en vrouwen, vooral religieuzen, zich aan de zorg voor zieken, gevangen, armen, daklozen. Ze brachten daardoor troost en vreugde aan talloze mensen. Maar ze verheugden zich er ook zelf in. De aandacht voor de gebreklijdenden maakte hen gelukkig.
Waarom zou dit in onze tijd niet kunnen? “Bidt dat jullie niet in bekoring valt”.
Laten we niet klagen en ontevreden zijn en ach en wee roepen over het leed in de wereld, maar laten we zelf troost en uitzicht schenken waar dat in ons vermogen ligt, en laten we tenminste meedogen hebben met allen die in nood zijn, en hen niet wreed behandelen of honen.
We staan soms inderdaad machteloos tegenover het lijden van anderen. Maar laten we niet onverschillig worden. Laten we ons op zijn minst in hun lot verplaatsen.
We loven Christus omdat Hij de zonden van de wereld heeft gedragen en zo voor ons de poort geopend heeft naar het eeuwige leven.
We vieren het vandaag als we bij elke stap in het lijdensverhaal bidden: “Wij aanbidden U Christus en loven U, omdat gij door uw heilig kruis de wereld hebt verlost”.
Maar we mogen een stap verder gaan en het geloof in de overwinning van koning Christus ook in praktijk brengen door niet ons eigen leed uit de weg te gaan, en ook niet het leed van de ander die op onze weg geplaatst wordt. Amen

(c) Martin Los